“Vijmë edhe një herë!”

Sot mora lapsin dy fjalë për të thënë,

Dhe lotët seç u vrenjtën dhe më hodhën shikim.

Më thanë se s’kanë ndërmend të më lënë,

Të shkruaj poezi, pa më pikuar dhimbja si fjalëkalim!

Sot nisa për kujtimin e marsit të shkruaj,

Dhe pyesja veten se si të shkruaj e të mos vuaj?

Dhe nuk druaj të them se të shkruaj nuk di,

Se do pasur emocion të pastër për t’i thënë poezi.

Sot së pari vetes i thashë unë nuk e meritoj,

Të përmend emrat që dheut i ndërruan ngjyrë.

Unë as diellin gjatë s’mund ta shikoj, sepse

Heshtja e dëlirë është edhe mbi fjalët e thurura mirë!

Sot ndrydha veten për t’ju thënë disa fjalë,

Dhe kuptova dy gjëra që s’kisha ditur më parë.

Një, se sjell mall të kujtosh emra pa trup të gjallë,

Dhe dy, se pa këta emra s’ka të ardhme të mbarë!

Sot u mbërtheva, portretet e tyre për t’i përfytyruar,

Dhe veç kësaj një e vërtetë m’u zbardh në mendje.

Fytyra ime u gëzua se fytyrën nuk ua kisha harruar,

E sytë e zemrës shohin sa një mijë vjet endje!

Sot duke ardhur dhimbje ndieva edhe një herë,

Gjatë rrugës u plagosa nga ndërgjegjja e kujtimi.

Në fakt, buzëqeshja nis të më lotojë çdoherë,

Kur më kujtohen fjalët “mos thuej mbarova” të atij trimi.

Sot derisa po shkruaja ndenja me zjarr e tym,

Prandaj, nuk prekja dot lotët se fort më digjnin.

Edhe duke pasur sytë të ujitur, ne prapë do të viijmë,

Dhe lotët vetë i shënuan fjalët, se sytë nuk më shihnin!

Arsim Jonuzi

Mars 2012

Poezi kushtuar familjes së Jasharajve për heorizmin dhe sakrificën e tyre të pashembullt

Me rastin e organizimit të konkursit letrar 2012 me këtë titull nga AKEA – Kosovë

 

Kjo poezi nga juria e konkursit u shpërblye me vendin e dytë

Çdo shkronjë është me ngjyrë!

Nëse fjalor para vetes nuk kemi ndonjëherë,

Le t’ia kërkojmë botës fjalët që s’i kuptojmë!

Se botën e dimë me fjalë, si vjeshtën me erë,

Lëri të tjerët – bile veten të mos e hutojmë!

Çdo gjë që themi është pasqyrë,

Prej nesh varet se a e thyer a e pathyer.

Ne mund të themi diç që është e dëlirë,

E mirë a e sinqertë, por ajo është e lyer!

Ne kur themi fjali, kemi prapa intonacion,

Ngritje a forcë zëri që gramatika i thotë.

Rëndom jemi subjektivë dhe shprehim emocion,

Pa shajmë e fyejmë krijesat në botë.

Askush nuk na përshkruan më mirë se vetja,

Ajo tërësi fjalësh që themi e shkruajmë.

Kaherë gjenerikisht për të folur na kap etja,

Dhe ne gjithsesi e shuajmë, por mandej vuajmë.

Kështu ndodh kur nga heshtja ndahemi,

Që na e mbulon sa kemi dituri e padituri,

Edhe marrëzinë kur me të marrë nuk shahemi,

Dhe tregon sa kemi respekt e modesti.

Përmes fjalësh kuptohet intelekt e zemër,

Se a jemi të ditur dhe a jemi shpirtmirë.

Ndaj kur s’dimë a s’duam të thirrim në emër,

Le t’i vëmë gojës një të madh zinxhir!

Femrat kanë kuptuar mashtrimin mashkullor,

Nga shumë të pavërteta që meshkuj ua kanë thënë.

Si pasojë ato i pëshpërisin njëra-tjetrës çdo orë,

“Mos shiko çfarë mashkulli thotë, po çfarë bën!”

Arsim Jonuzi