Sot mora lapsin dy fjalë për të
thënë,
Dhe lotët seç u vrenjtën dhe më
hodhën shikim.
Më thanë se s’kanë ndërmend të më
lënë,
Të shkruaj poezi, pa më pikuar
dhimbja si fjalëkalim!
Sot nisa për kujtimin e marsit të
shkruaj,
Dhe pyesja veten se si të shkruaj
e të mos vuaj?
Dhe nuk druaj të them se të
shkruaj nuk di,
Se do pasur emocion të pastër për
t’i thënë poezi.
Sot së pari vetes i thashë unë
nuk e meritoj,
Të përmend emrat që dheut i ndërruan
ngjyrë.
Unë as diellin gjatë s’mund ta
shikoj, sepse
Heshtja e dëlirë është edhe mbi
fjalët e thurura mirë!
Sot ndrydha veten për t’ju thënë
disa fjalë,
Dhe kuptova dy gjëra që s’kisha
ditur më parë.
Një, se sjell mall të kujtosh
emra pa trup të gjallë,
Dhe dy, se pa këta emra s’ka të
ardhme të mbarë!
Sot u mbërtheva, portretet e tyre
për t’i përfytyruar,
Dhe veç kësaj një e vërtetë m’u
zbardh në mendje.
Fytyra ime u gëzua se fytyrën nuk
ua kisha harruar,
E sytë e zemrës shohin sa një mijë
vjet endje!
Sot duke ardhur dhimbje ndieva edhe
një herë,
Gjatë rrugës u plagosa nga ndërgjegjja
e kujtimi.
Në fakt, buzëqeshja nis të më
lotojë çdoherë,
Kur më kujtohen fjalët “mos thuej
mbarova” të atij trimi.
Sot derisa po shkruaja ndenja me zjarr
e tym,
Prandaj, nuk prekja dot lotët se
fort më digjnin.
Edhe duke pasur sytë të ujitur,
ne prapë do të viijmë,
Dhe lotët vetë i shënuan fjalët,
se sytë nuk më shihnin!
Arsim Jonuzi
Mars 2012
Poezi
kushtuar familjes së Jasharajve për heorizmin dhe sakrificën e tyre të
pashembullt
Me rastin e
organizimit të konkursit letrar 2012 me këtë titull nga AKEA – Kosovë
Kjo poezi nga
juria e konkursit u shpërblye me vendin e dytë