Falënderimi i takon vetëm Allahut Fuqiplotë. Paqja, bekimet dhe begatitë e Allahut qofshin mbi të dërguarit e Tij, mbi pasuesit e tyre të denjë si dhe mbi të gjithë ata që me gojë dhe me zemër dëshmuan dhe dëshmojnë se s’ka zot tjetër që meriton të adhurohet përveç Atij që vigjilon gjithçka edhe atë në mënyrë të pandërprerë!
Historia na mëson se gjatë kohrave Shpallësi ka dërguar një numër mjaft të madh pejgamberësh në mesin e shoqërive të ndryshme. Disa i ka treguar në Kur`an e disa jo. Disa i ka dërguar në një kohë, e dallimi i disave në aspektin kohor ka qenë me qindra e ndoshta edhe me mijëra vite. Krahas këtij dallimi kohor, ata, të gjithë thonin: “Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje kërkojmë ndihmë!” (Kur`an, 1: 5).
Në bazë të ndikimit, sprovave të rënda etj., që kanë pasur mëkëmbësit e Allahut në tokë, disa prej tyre janë konsideruar si të zgjedhur. Një prej të zgjedhurve konsiderohet edhe Ibrahimi, alejhi selam, i cili, njëherit, njihet edhe si miku i Allahut dhe babai i të gjithë pejgamberëve. Ky, qysh në fëmijërinë e tij të hershme, shquhej për pjekuri të thellë. Kishte aso bindje ndaj Allahut saqë pranoi ta braktisë shtratin e vet për hir të Tij. Pra, pranoi opcionin e dytë të ofruar nga i ati i tij, domethënë për ta lëshuar shtëpinë, kurse opcionin e parë: për t’i bërë Allahut shok – e refuzoi me tërë shpirtin e tij.
Ibrahimi, alejhi selam, një kohë të gjatë nuk pati asnjë fëmijë. I tillë ka qenë Vendimi i të Lartësuarit! Jemi dëshmitarë se sa më shumë ta kërkojmë një gjë dhe për aq sa nuk e kemi, dashuria jonë për të shkon vetëm në rritje. E njëjta, pra, ndodhi edhe me Ibrahimin, alejhi selam. Mund të themi se lindja e Ismailit, alejhi selam, ishte gëzimi më i madh i Ibrahimit, alejhi selam, pas kënaqësisë së tri ditëve kur ky pejgamber qëndroi në zjarrin e përgatitur të pafeve, meqë, pra, kur e kishin pyetur për periudhën më të lumtur të jetës së tij, e cila zgjati thuajse dy shekuj, i kishte theksuar ato tri ditë që kishte pranuar opcionin e dytë për t’u hedhur në një zjarr të ndezur për tri ditë me radhë, sepse opcioni i parë – për të hequr dorë nga adhurimi i Një Zoti të Padukshëm, i Cili nuk ishte nga guri e as nuk është prej druri – iu kishte dukur si jo shumë i mirë...
I erdhi lajmërimi mikut të Allahut se ai pas gjithë këtyre viteve durim dhe dëshirë për të pasur fëmijë, më në fund, do ta ketë atë. Natyrisht se në atë situatë çdo njeri do të emocionihej dhe do të hutohej. Emocionet ishin për shkak të lutjes së plotësuar për të pasur fëmijë, ndërsa hutimi ishte për shkak të moshës së thellë, gjë e cila mohohet rreptësisht nga medicina bashkëkohore, por "kur Ai dëshiron ndonjë send, urdhri i Tij është vetëm t’i thotë: “Bëhu!”, e ai menjëherë bëhet!” (Kur`an, 36: 82).
Ismaili, alejhi selam – i biri i vetëm i Ibrahimit dhe Haxheres rritej e zhvillohej dhe në proporcion të moshës që kishte, Allahu i jepte pjekuri, besim dhe durim, i cili do t’i shërbejë shumë për në të ardhmen e tij. U stolis me vetitë më të bukura, me vetitë më të vyeshme. Krahas vetive që i kishte ndaj Allahut, ai kishte respekt e dhembshuri edhe ndaj prindërve...
Dëshira e të Madhit qe që ta sprovojë mikun e Vet dhe përmes një ëndrre i tha që ta bëjë kurban të birin e vetëm. Allahu është më i Madhi! Nëse do të kishte qenë urdhër për ndonjërin prej nesh që ta zbatonim urdhrin e Allahut, faktikisht, ta zgjedhnim opcionin që e zgjodhi Ibrahimi, alejhi selam, ne cilin opcion do ta kishim zgjedhur? E Ibrahimi, alejhi selam, e zgjodhi atë opcion që e kënaqi Allahun e tij, për ajo që gjithashtu vlen të ceket është se edhe Ismaili e zgjodhi po të njëjtin opcionin me numër rendor dy, do të thotë, për të qenë i dëgjueshëm ndaj kërkesës së babait, e nuk e zgjodhi opcionin e parë që djalli i mallkuar ia hijeshoi e deshi të depërtojë në zemrën duke i thënë se babai yt është luajtur mendsh, e kjo është si pasojë e pleqërisë së tij të thellë dhe për të mos e zgjatur më shumë, – i thoshte i mallkuari – mbathja për në shtëpi sa më shpejt!
Kur Ibrahimi, alejhi selam, e arriti kulminacionin e nënshtrimit të tij dhe kur biri i tij e vulosi në zemrën e tij se do të jetë i dëgjueshëm ndaj të atit, e në këtë mënyrë edhe ndaj Allahut, engjëjt e kuptuan se Allahu paska zgjedhur opcionin e dytë, që do të thotë se Ismaili, alejhi selam, nuk do të prehej... Allahu Ekber! Ibrahimi, alejhi selam, gjithmonë e zgjedhte opcionin e dytë dhe në të ishte kënaqësia e Allahut, kurse Allahu tash në momentin më të vështirë po e zgjedh opcionin e dytë i cili është në të mirë të Ibrahimit, përkundër të cilit, edhe Ismaili, i cili u tregua i dhembshur ndaj babait të tij duke i thënë “Kthema kokën anësh me qëllim që mos të më shohësh kur të më dalë gjaku!”, edhe Xhibrili u tha engjëjve se Allahu zgjodhi opcionin e dytë për fatin e Ismailit, alejhi selam, ngase engjëjt merakoseshin dhe thonin “A do të prehet Ismaili apo jo?”. Pra, në këmbim të flijimit të të birit për kënaqësinë e Allahut, Ibrahimit i erdhi dashi, kurse në këmbim të dhembshurisë ndaj prindit që të mos i vijë keq kur ta shohë gjakun – Ismaili fitoi dhembshurinë e engjëjve kundrejt tij!
Rrjedhimisht, të gjithë muslimanët e botës e përkujtojnë këtë ndodhi të këtyre dy pejgamberëve në ditën e Kurban Bajramit, kur pas namazit therrin një kafshë për hir të Allahut. Në këtë ditë të madhe thuhen ato fjalë që u thanë atëbotë nga Xhibrili, alejhi selam: "Allahu Ekber, Allahu Ekber!". Nga Ibrahimi, alejhi selam: "La ilahe ila-llahu vAllahu Ekber!". Ndërkaq, nga Ismaili, alejhi selam: "Allahu Ekber ve lil-lahil hamd!".
E lusim Allahun e Madhëruar që të na bëjë prej atyre që e zgjedhin gjithmonë opcionin e dytë, nëse ai është për të mirë, prej atyre që ia dinë vlerën kësaj bote dhe botës tjetër, prej atyre që janë të arsyeshëm në qëndrimet e tyre, prej atyre që janë në rrugë të drejtë, prej atyre që ia dinë vlerën gjërave, prej atyre që punën e konsiderojnë si ushqimin, prej atyre që kanë zemra të përlotura për shkak të Allahut, prej atyre që në zemër kanë dozë të paktën minimale të filantropisë, prej atyre që thonë si Omeri (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!): “Ah, sikur t’isha qime në gjoksin e ebu Bekrit!!!”...
Historia na mëson se gjatë kohrave Shpallësi ka dërguar një numër mjaft të madh pejgamberësh në mesin e shoqërive të ndryshme. Disa i ka treguar në Kur`an e disa jo. Disa i ka dërguar në një kohë, e dallimi i disave në aspektin kohor ka qenë me qindra e ndoshta edhe me mijëra vite. Krahas këtij dallimi kohor, ata, të gjithë thonin: “Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje kërkojmë ndihmë!” (Kur`an, 1: 5).
Në bazë të ndikimit, sprovave të rënda etj., që kanë pasur mëkëmbësit e Allahut në tokë, disa prej tyre janë konsideruar si të zgjedhur. Një prej të zgjedhurve konsiderohet edhe Ibrahimi, alejhi selam, i cili, njëherit, njihet edhe si miku i Allahut dhe babai i të gjithë pejgamberëve. Ky, qysh në fëmijërinë e tij të hershme, shquhej për pjekuri të thellë. Kishte aso bindje ndaj Allahut saqë pranoi ta braktisë shtratin e vet për hir të Tij. Pra, pranoi opcionin e dytë të ofruar nga i ati i tij, domethënë për ta lëshuar shtëpinë, kurse opcionin e parë: për t’i bërë Allahut shok – e refuzoi me tërë shpirtin e tij.
Ibrahimi, alejhi selam, një kohë të gjatë nuk pati asnjë fëmijë. I tillë ka qenë Vendimi i të Lartësuarit! Jemi dëshmitarë se sa më shumë ta kërkojmë një gjë dhe për aq sa nuk e kemi, dashuria jonë për të shkon vetëm në rritje. E njëjta, pra, ndodhi edhe me Ibrahimin, alejhi selam. Mund të themi se lindja e Ismailit, alejhi selam, ishte gëzimi më i madh i Ibrahimit, alejhi selam, pas kënaqësisë së tri ditëve kur ky pejgamber qëndroi në zjarrin e përgatitur të pafeve, meqë, pra, kur e kishin pyetur për periudhën më të lumtur të jetës së tij, e cila zgjati thuajse dy shekuj, i kishte theksuar ato tri ditë që kishte pranuar opcionin e dytë për t’u hedhur në një zjarr të ndezur për tri ditë me radhë, sepse opcioni i parë – për të hequr dorë nga adhurimi i Një Zoti të Padukshëm, i Cili nuk ishte nga guri e as nuk është prej druri – iu kishte dukur si jo shumë i mirë...
I erdhi lajmërimi mikut të Allahut se ai pas gjithë këtyre viteve durim dhe dëshirë për të pasur fëmijë, më në fund, do ta ketë atë. Natyrisht se në atë situatë çdo njeri do të emocionihej dhe do të hutohej. Emocionet ishin për shkak të lutjes së plotësuar për të pasur fëmijë, ndërsa hutimi ishte për shkak të moshës së thellë, gjë e cila mohohet rreptësisht nga medicina bashkëkohore, por "kur Ai dëshiron ndonjë send, urdhri i Tij është vetëm t’i thotë: “Bëhu!”, e ai menjëherë bëhet!” (Kur`an, 36: 82).
Ismaili, alejhi selam – i biri i vetëm i Ibrahimit dhe Haxheres rritej e zhvillohej dhe në proporcion të moshës që kishte, Allahu i jepte pjekuri, besim dhe durim, i cili do t’i shërbejë shumë për në të ardhmen e tij. U stolis me vetitë më të bukura, me vetitë më të vyeshme. Krahas vetive që i kishte ndaj Allahut, ai kishte respekt e dhembshuri edhe ndaj prindërve...
Dëshira e të Madhit qe që ta sprovojë mikun e Vet dhe përmes një ëndrre i tha që ta bëjë kurban të birin e vetëm. Allahu është më i Madhi! Nëse do të kishte qenë urdhër për ndonjërin prej nesh që ta zbatonim urdhrin e Allahut, faktikisht, ta zgjedhnim opcionin që e zgjodhi Ibrahimi, alejhi selam, ne cilin opcion do ta kishim zgjedhur? E Ibrahimi, alejhi selam, e zgjodhi atë opcion që e kënaqi Allahun e tij, për ajo që gjithashtu vlen të ceket është se edhe Ismaili e zgjodhi po të njëjtin opcionin me numër rendor dy, do të thotë, për të qenë i dëgjueshëm ndaj kërkesës së babait, e nuk e zgjodhi opcionin e parë që djalli i mallkuar ia hijeshoi e deshi të depërtojë në zemrën duke i thënë se babai yt është luajtur mendsh, e kjo është si pasojë e pleqërisë së tij të thellë dhe për të mos e zgjatur më shumë, – i thoshte i mallkuari – mbathja për në shtëpi sa më shpejt!
Kur Ibrahimi, alejhi selam, e arriti kulminacionin e nënshtrimit të tij dhe kur biri i tij e vulosi në zemrën e tij se do të jetë i dëgjueshëm ndaj të atit, e në këtë mënyrë edhe ndaj Allahut, engjëjt e kuptuan se Allahu paska zgjedhur opcionin e dytë, që do të thotë se Ismaili, alejhi selam, nuk do të prehej... Allahu Ekber! Ibrahimi, alejhi selam, gjithmonë e zgjedhte opcionin e dytë dhe në të ishte kënaqësia e Allahut, kurse Allahu tash në momentin më të vështirë po e zgjedh opcionin e dytë i cili është në të mirë të Ibrahimit, përkundër të cilit, edhe Ismaili, i cili u tregua i dhembshur ndaj babait të tij duke i thënë “Kthema kokën anësh me qëllim që mos të më shohësh kur të më dalë gjaku!”, edhe Xhibrili u tha engjëjve se Allahu zgjodhi opcionin e dytë për fatin e Ismailit, alejhi selam, ngase engjëjt merakoseshin dhe thonin “A do të prehet Ismaili apo jo?”. Pra, në këmbim të flijimit të të birit për kënaqësinë e Allahut, Ibrahimit i erdhi dashi, kurse në këmbim të dhembshurisë ndaj prindit që të mos i vijë keq kur ta shohë gjakun – Ismaili fitoi dhembshurinë e engjëjve kundrejt tij!
Rrjedhimisht, të gjithë muslimanët e botës e përkujtojnë këtë ndodhi të këtyre dy pejgamberëve në ditën e Kurban Bajramit, kur pas namazit therrin një kafshë për hir të Allahut. Në këtë ditë të madhe thuhen ato fjalë që u thanë atëbotë nga Xhibrili, alejhi selam: "Allahu Ekber, Allahu Ekber!". Nga Ibrahimi, alejhi selam: "La ilahe ila-llahu vAllahu Ekber!". Ndërkaq, nga Ismaili, alejhi selam: "Allahu Ekber ve lil-lahil hamd!".
E lusim Allahun e Madhëruar që të na bëjë prej atyre që e zgjedhin gjithmonë opcionin e dytë, nëse ai është për të mirë, prej atyre që ia dinë vlerën kësaj bote dhe botës tjetër, prej atyre që janë të arsyeshëm në qëndrimet e tyre, prej atyre që janë në rrugë të drejtë, prej atyre që ia dinë vlerën gjërave, prej atyre që punën e konsiderojnë si ushqimin, prej atyre që kanë zemra të përlotura për shkak të Allahut, prej atyre që në zemër kanë dozë të paktën minimale të filantropisë, prej atyre që thonë si Omeri (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!): “Ah, sikur t’isha qime në gjoksin e ebu Bekrit!!!”...
Shkroi: Arsim JONUZI, 09.12.2007
.jpg)
