Tanimë është më ndryshe...! Bindja me dashuri trokiti për një çast nëpër organe dhe pyeti për një fund sa më të shpejtë të mënyrave të së kaluarës duke paraqitur një mostër më të rehatshme. Vetja tanimë e di se mendjehollësia vërtet po ekzistoka! Po cila mendjehollësi? Ajo që më parë thuajse plotësisht qe e ndryshkur nën mbulesën e mendimeve megalomane: Unë jam i këtillë dhe një tjetër banon në territorin e Brazilit, të tjerë nuk ka!
Është, pra, një dorë me plot margaritarë që troket në një dhomë dhe aty gjen një njeri duke qenë i ulur në mes të dhomës, i cili kishte derdhur shumë mund që ta gjejë mu mesin e dhomës dhe aty të qëndrojë... Ishte goja e artë që e lëvizi prej vendi pa e prekur as edhe me gishtin e vogël! U çudit e tërë dhoma nga ky akt! I tha vetëm një fjalë: “Vallë, a s’ke turp?” dhe doli jashtë. Në të kthyer, i shqyer nga brengosja se nuk e takoi kur doli për ta thirrë, pa një letër që ia kishte hedhur nga dritarja e murit tjetër të dhomës. Në të thuhej: “O i dashuri im! Çështja e parë: Ka njerëz që e masin veten me gramë, e ty të është prishur edhe kategoria e kilogramit! E dyta: të mençurit e kanë shkas ardhmërinë për të vepruar mirë e ti e ke shkak të tashmen për të bërë ndonjë vockëlinë që, sipas mendimit tënd, është kolosale! Çështja e fundit: Dituria dhe puna duhet të të çojnë kah futja nën ombrellën e shpëtimit, e jo kah perfeksionimi në gjëra që, nëser, në Ditën kur shumë flokë do të shkulen, ti vetë do t’i shkulësh flokët tua me pendim për ato gjëra!”.
Për një çast, madje edhe gishtat kërkonin leje për të lëvizur nga frika se mos po “thyhen”... Në atë çast, edhe tavani i dhomës ishte puthur me dyshemenë, por s’kishte lidhje më; copëzat largoheshin me buzëqeshje! Buzëqeshja veç e kishte marrë rolin e timonit në rrugëtimet e dyrrotëshit... Ishte ajo buzëqeshje që gjeneronte elan për të pasur vetëbesim më të thellë, për të qenë më mendjehollë dhe për të qenë më elastik në vetëdijësimin e vetvetes. Mirëpo, ishte një gjë në të cilën u tregua jo e aftë sa duhet...sektori i vazhdimësisë!!!
Është, pra, një dorë me plot margaritarë që troket në një dhomë dhe aty gjen një njeri duke qenë i ulur në mes të dhomës, i cili kishte derdhur shumë mund që ta gjejë mu mesin e dhomës dhe aty të qëndrojë... Ishte goja e artë që e lëvizi prej vendi pa e prekur as edhe me gishtin e vogël! U çudit e tërë dhoma nga ky akt! I tha vetëm një fjalë: “Vallë, a s’ke turp?” dhe doli jashtë. Në të kthyer, i shqyer nga brengosja se nuk e takoi kur doli për ta thirrë, pa një letër që ia kishte hedhur nga dritarja e murit tjetër të dhomës. Në të thuhej: “O i dashuri im! Çështja e parë: Ka njerëz që e masin veten me gramë, e ty të është prishur edhe kategoria e kilogramit! E dyta: të mençurit e kanë shkas ardhmërinë për të vepruar mirë e ti e ke shkak të tashmen për të bërë ndonjë vockëlinë që, sipas mendimit tënd, është kolosale! Çështja e fundit: Dituria dhe puna duhet të të çojnë kah futja nën ombrellën e shpëtimit, e jo kah perfeksionimi në gjëra që, nëser, në Ditën kur shumë flokë do të shkulen, ti vetë do t’i shkulësh flokët tua me pendim për ato gjëra!”.
Për një çast, madje edhe gishtat kërkonin leje për të lëvizur nga frika se mos po “thyhen”... Në atë çast, edhe tavani i dhomës ishte puthur me dyshemenë, por s’kishte lidhje më; copëzat largoheshin me buzëqeshje! Buzëqeshja veç e kishte marrë rolin e timonit në rrugëtimet e dyrrotëshit... Ishte ajo buzëqeshje që gjeneronte elan për të pasur vetëbesim më të thellë, për të qenë më mendjehollë dhe për të qenë më elastik në vetëdijësimin e vetvetes. Mirëpo, ishte një gjë në të cilën u tregua jo e aftë sa duhet...sektori i vazhdimësisë!!!
Shkroi: Arsim JONUZI, 31.05.2008
.jpg)
0 komente:
Post a Comment