Furnela qe ndezur. Ne jemi qenie që harxhojmë dhe konsumojmë çdo ditë. Ky është një fakt i pamohueshëm dhe askush nuk mund ta mohojë në aspektin teorik. Ata që mundohen t’i kundërvihen këtij fakti në aspektin praktik, ata kanë nevojë për risocializim a risoditje. E karrigeja me ngjyrë të bardhë më ftoi mua të jem sipër saj...
Nga këndi e vështroja enën në të cilën kishte, me sa duket, një gjellë që po përgatitej për t’u ngrënë. Nuk isha në dijeni se çfarë kishte brenda saj konkretisht. Mendtë më vërviteshin për të marrë vesh se çka kishte, por preferova të mos zgjohesha. Një mendim më thoshte se ka një gjellë të caktuar, një tjetër më thoshte se ka tjetër dhe ky shtegtim vazhdoi derisa m’u adresua një zë duke më bërë me dije të përkujdesesha për enën me ujë...
Disi i dëgjoja gjëmimet e pikëzave të ujit që u shkaktoheshin nga të nxehtët që vinte prej poshtë. Aq prej nxehtësisë, ato kishin filluar t’i thonë kapakut t’ua lëshojë udhën, përndryshe do ta dëbonin. Ndërkaq, kontrasti varionte proporcionalisht. Dikur uji qëndronte i qetë e mendja ime rendte andej e këndej për të marrë vesh se çfarë kishte brenda. Më vonë, u bë e ditur me anë të “lugës” se çfarë ka, ndërsa uji filloi të mos ndjehet mirë, për shkak se dihej se kishte filluar të nxehet mjeti përmbi të cilin po qëndronte. Për mua tanimë ishte e ditur gjithçka e as te uji nuk mungonte kjo! Sidoqoftë, trajta dhe simpatia ime pësuan ndryshim në dobinë time, kurse ujit iu imponua ndryshimi i trajtës e, sa i përket simpatisë, ajo vetëm se u keqësua edhe më shumë, që do të thotë se nuk ishte aspak e mirë, madje ishte përbuzje e nënçmim!
Shpirti i bindur kishte dëshirë që mos ta humbë vetëmjaftueshmërinë; synonte të hynte në turmën e robërve të të Madhit, andaj, edhe e çoi në vend premtimin, pra, e thirri të ëmën e vet për t’ia bërë me dije se çfarë po ndodhte me ujin e trajtësuar tanimë në valë. Veç kësaj, kërkonte të hyjë në Xhennetin e Tij të Pashterrshëm e, si rrjedhojë, u pajtua të marrë qëndrim mendjemadhesk, në vend se ta pranojë ndihmën e dëshiruar, përkatësisht informimin rreth asaj se çfarë kishte në enë; duroi gjatë gjithë kësaj kohe duke pritur zbardhim dhe nuk e ktheu me të keq, por i lajmëroi kompetentët për situatën në të cilën ndodhej “bashkëanëtari” i atij vendi për banim të shkurtër të quajtur “kuzhinë”. E mira duhet të kthehet me të mirë e lum për ata që edhe të keqen e kthejnë me të mirë!
Nga këndi e vështroja enën në të cilën kishte, me sa duket, një gjellë që po përgatitej për t’u ngrënë. Nuk isha në dijeni se çfarë kishte brenda saj konkretisht. Mendtë më vërviteshin për të marrë vesh se çka kishte, por preferova të mos zgjohesha. Një mendim më thoshte se ka një gjellë të caktuar, një tjetër më thoshte se ka tjetër dhe ky shtegtim vazhdoi derisa m’u adresua një zë duke më bërë me dije të përkujdesesha për enën me ujë...
Disi i dëgjoja gjëmimet e pikëzave të ujit që u shkaktoheshin nga të nxehtët që vinte prej poshtë. Aq prej nxehtësisë, ato kishin filluar t’i thonë kapakut t’ua lëshojë udhën, përndryshe do ta dëbonin. Ndërkaq, kontrasti varionte proporcionalisht. Dikur uji qëndronte i qetë e mendja ime rendte andej e këndej për të marrë vesh se çfarë kishte brenda. Më vonë, u bë e ditur me anë të “lugës” se çfarë ka, ndërsa uji filloi të mos ndjehet mirë, për shkak se dihej se kishte filluar të nxehet mjeti përmbi të cilin po qëndronte. Për mua tanimë ishte e ditur gjithçka e as te uji nuk mungonte kjo! Sidoqoftë, trajta dhe simpatia ime pësuan ndryshim në dobinë time, kurse ujit iu imponua ndryshimi i trajtës e, sa i përket simpatisë, ajo vetëm se u keqësua edhe më shumë, që do të thotë se nuk ishte aspak e mirë, madje ishte përbuzje e nënçmim!
Shpirti i bindur kishte dëshirë që mos ta humbë vetëmjaftueshmërinë; synonte të hynte në turmën e robërve të të Madhit, andaj, edhe e çoi në vend premtimin, pra, e thirri të ëmën e vet për t’ia bërë me dije se çfarë po ndodhte me ujin e trajtësuar tanimë në valë. Veç kësaj, kërkonte të hyjë në Xhennetin e Tij të Pashterrshëm e, si rrjedhojë, u pajtua të marrë qëndrim mendjemadhesk, në vend se ta pranojë ndihmën e dëshiruar, përkatësisht informimin rreth asaj se çfarë kishte në enë; duroi gjatë gjithë kësaj kohe duke pritur zbardhim dhe nuk e ktheu me të keq, por i lajmëroi kompetentët për situatën në të cilën ndodhej “bashkëanëtari” i atij vendi për banim të shkurtër të quajtur “kuzhinë”. E mira duhet të kthehet me të mirë e lum për ata që edhe të keqen e kthejnë me të mirë!
Shkroi: Arsim JONUZI, 02.07.2008
.jpg)
1 komente:
Për ta lexuar komentin e kësaj eseje, klikoni në linkun vijues:
http://www.alb-drejtesia.com/al/news.php?readmore=86
Post a Comment