POEZI ME SHKAS

M’u përgjigj, të lutem!

A ike, vallë?
A më gozhdove në shtrat si të gjorë?
A e vure jastëkun përmbi kokën time?
A nuk the, vallë: “Uf, pse nuk vdiqe më mirë?!”?
A nuk u ngope me kaq, por edhe dera u përplas nga ti?
A nuk më shaje rrugës duke ikur, më trego, për Zotin!?
A nuk të shkoi në mendje, vallë, se unë u shtanga?
A e dije se më dyfyshoheshin sendet që shihja?
A e dije se e përmendja emrin tënd disa herë me radhë?
A e dije se fillova të të kërkoj në qoshet e dhomës?
A e dije se buzëqeshja me shpresë se do të jesh në këndin tjetër?
A të ka shkuar në mendje, më thuaj!?
Më thuaj, sa gjatë po qeshesh?!
Sa po qeshesh, më trego, nga fjalët e të dashurit tënd???
A nuk të kujtohet, vallë, se dikur më dëgjoje me ëndje?
A të kujtohet kur më lotonin sytë nga shikimi yt i gjatë kundrejt meje?
Unë i fshija sytë dy-tri herë e ti nuk e ndërprisje shikimin...
A të kujtohet, më thuaj edhe këtë, kur më thoje: “Mbështjellës të kam!”???
Më thuaj, pra!!!
A të kujtohet kur më thoje: “Mos rreh aq shpejt, oj zemra e gjoksit tim!”?
A të kujtohet kur e prekje lëkurën tënde dhe thoje: “Ah, sa i ftohtë që je!”?
A nuk po të rrjedhin lotë nga këto kujtime?
A je aq e përmbajtur, vallë?
A t’u zhduk për një herë dashuria që kishe për mua?
A nuk e përmendje, vallë, shprehjen “Deri në vdekje!” shumë herë?
A e mori vdekja këtë shprehje, më thuaj, e dashur!?
Ah! Kam rënkime që po i mbaj fshehtë, a e di këtë?
Qofshin sprovime! Qofshin të kaluara këto valë!
Në pritje për ty jam, aty te stacioni i vjetër, në mos e paçe harruar?!!!
Të pres, pra, mos harro!
Në paça veshur rrobe të shtrenjta,
Zemrën nuk e kam aq megalomane!

Arsim JONUZI, 10.11.2008