Si një mëkatar i llojit të praruar, kërkoja, mu sikur vjedhësit, një strehim që do të më mbështjellte nga të tjerët. Një mbështjellëse të atillë që është e lehtë për t’u gjetur. Është kështu pasi kjo botë është e tillë. Mëkaton, mund të mos vërehesh; pendohesh, fiton duartrokitje! Ç’tu bësh njerëzve të mirë e të vetëkënaqur që te ti e shikojnë vetëm atë që e ke të mirë, kurse të keqen ta mbulojnë para të tjerëve dhe kur të vetmohesh me ta, të këshillojnë duke përdorur ton të butë, ti thua është kah bie ndonjë shi i qetë e qetësues...
Vallë, a s’është pasuri kur ke shokë të këtillë? Vallë, si të mos gjesh kohë, si rrjedhojë e kësaj mirësie, pra, për t’u lutur për ta? Të arsyeton derisa ke edhe një milimetër hapësirë për ta kaluar të kuqen. Të kap për dore, të thërret me nofkën “bukurosh” dhe të jep nga nuri i vet që e posedon në fytyrë. Ah, po sikur gjithë të këtillët të takohen në Kewtherin e premtuar, ballë për ballë me të Dashurin e zemrave tona e sikur ai, pastaj, t’u thojë: “Ku ju kam, o vëllezër? Pasha Atë që na ka mëshiruar, saherë që ju duheshit mes vete, ky Lumë gurgullonte edhe më ëmbël në shenjë gëzimi se ju do të pini nga ai!”...
Mirëpo, për të qenë atje, që të gjithë bashkë, nga robi kërkohet që ta pastrojë vetveten, të pendohet dhe të punojë punë të mira, prej të cilave është edhe leximi i Kur`anit Fisnik. Pikërisht, gjithashtu edhe duke u bazuar në fjalët e të dashurit Muhammed alejhi selam se leximi i Kur`anit është gjallërim i zemrës dhe që ta ripërtërin besimin, ia nisa ta dëgjoj kaptinën e tridhjetë e shtatë, atë të Të Rreshtuarve Në Rreshta. Me të filluar, aq shumë filloi të më prekë zëri i lexuesit, saqë thashë që do të më përlotte shumë më tepër se herave të tjera...
E bëra një krahasim mes një dite të rëndomtë, në të cilën mëkaton biri i Ademit dhe Ditën e gjatë të Llogarisë kur i njëjti bir i tij do të qëndrojë në këmbë për disa vite më radhë. Gjithashtu, e risolla në mendje se si mbeten të fshehura shumë gjëra në këtë botë. E imagjinova edhe mëkatarin mendjemadh duke ecur vërdallë me kokën lart, pasiqë asnjë nuk e ka gjykuar e dënuar. I tilli jeton ashtu pa e prishur tertipin dhe nuk e çon në mendje ajetin e 24 të kësaj kaptine, ku thuhet: “Ndalni ata, sepse do të merren në përgjegjësi!” Ah!!! E hoqa prej mendje atë të mjerë dhe fillova ta pozicionoja veten në turmën e atyre që në Ditën e Llogaritjes do të shikojnë të gjejnë ndonjë vrimë për t’u fshehur nga Shikimi i të Madhit, ndonëse kjo është e pamundur. E paramendova veten të zhveshur ashtu siç u pata lindur, i djersitur, duke e pasur kokën te poshtë e duke kërkuar ndonjë vrimë për të mos u dukur, më shkoi ndër mendje sikur i Madhi Allah të më drejtohej: “Ndalu ti, o bir i nënës sate! Do të merresh në përgjegjësi!” Atë Ditë me siguri se do të shtangesha i tëri, ndërsa, këtu, ende duke qenë në këtë botë, m’u shtang vetëdija e, dikur më pas, thashë: “Vetëm vdekja më ndan nga kjo fjali!!!” Fillova të qaj ashtu me dënesë, saqë volumi i lotëve vetëm po rriteshte...
O Zoti im! Po të lus me të gjitha Emrat e Atributet që i ke, të mos ma thuash këtë fjali! Mos ma thuaj, o Zot, të lutem, ngase vërtet do të shtangesha! Bëne të mundur që mos të jem në grupin e atyre fatzinjve, të cilëve do t’ua thuash këtë që e ke përmendur në Librin Tënd! O Zoti im! Nuk dua ta harroj edhe një gjë! Mos ua thuaj këtë fjali as atyre të ndriturve, të cilët më thirrnin “bukurosh”!!!
Vallë, a s’është pasuri kur ke shokë të këtillë? Vallë, si të mos gjesh kohë, si rrjedhojë e kësaj mirësie, pra, për t’u lutur për ta? Të arsyeton derisa ke edhe një milimetër hapësirë për ta kaluar të kuqen. Të kap për dore, të thërret me nofkën “bukurosh” dhe të jep nga nuri i vet që e posedon në fytyrë. Ah, po sikur gjithë të këtillët të takohen në Kewtherin e premtuar, ballë për ballë me të Dashurin e zemrave tona e sikur ai, pastaj, t’u thojë: “Ku ju kam, o vëllezër? Pasha Atë që na ka mëshiruar, saherë që ju duheshit mes vete, ky Lumë gurgullonte edhe më ëmbël në shenjë gëzimi se ju do të pini nga ai!”...
Mirëpo, për të qenë atje, që të gjithë bashkë, nga robi kërkohet që ta pastrojë vetveten, të pendohet dhe të punojë punë të mira, prej të cilave është edhe leximi i Kur`anit Fisnik. Pikërisht, gjithashtu edhe duke u bazuar në fjalët e të dashurit Muhammed alejhi selam se leximi i Kur`anit është gjallërim i zemrës dhe që ta ripërtërin besimin, ia nisa ta dëgjoj kaptinën e tridhjetë e shtatë, atë të Të Rreshtuarve Në Rreshta. Me të filluar, aq shumë filloi të më prekë zëri i lexuesit, saqë thashë që do të më përlotte shumë më tepër se herave të tjera...
E bëra një krahasim mes një dite të rëndomtë, në të cilën mëkaton biri i Ademit dhe Ditën e gjatë të Llogarisë kur i njëjti bir i tij do të qëndrojë në këmbë për disa vite më radhë. Gjithashtu, e risolla në mendje se si mbeten të fshehura shumë gjëra në këtë botë. E imagjinova edhe mëkatarin mendjemadh duke ecur vërdallë me kokën lart, pasiqë asnjë nuk e ka gjykuar e dënuar. I tilli jeton ashtu pa e prishur tertipin dhe nuk e çon në mendje ajetin e 24 të kësaj kaptine, ku thuhet: “Ndalni ata, sepse do të merren në përgjegjësi!” Ah!!! E hoqa prej mendje atë të mjerë dhe fillova ta pozicionoja veten në turmën e atyre që në Ditën e Llogaritjes do të shikojnë të gjejnë ndonjë vrimë për t’u fshehur nga Shikimi i të Madhit, ndonëse kjo është e pamundur. E paramendova veten të zhveshur ashtu siç u pata lindur, i djersitur, duke e pasur kokën te poshtë e duke kërkuar ndonjë vrimë për të mos u dukur, më shkoi ndër mendje sikur i Madhi Allah të më drejtohej: “Ndalu ti, o bir i nënës sate! Do të merresh në përgjegjësi!” Atë Ditë me siguri se do të shtangesha i tëri, ndërsa, këtu, ende duke qenë në këtë botë, m’u shtang vetëdija e, dikur më pas, thashë: “Vetëm vdekja më ndan nga kjo fjali!!!” Fillova të qaj ashtu me dënesë, saqë volumi i lotëve vetëm po rriteshte...
O Zoti im! Po të lus me të gjitha Emrat e Atributet që i ke, të mos ma thuash këtë fjali! Mos ma thuaj, o Zot, të lutem, ngase vërtet do të shtangesha! Bëne të mundur që mos të jem në grupin e atyre fatzinjve, të cilëve do t’ua thuash këtë që e ke përmendur në Librin Tënd! O Zoti im! Nuk dua ta harroj edhe një gjë! Mos ua thuaj këtë fjali as atyre të ndriturve, të cilët më thirrnin “bukurosh”!!!
Shkroi: Arsim JONUZI, 09.07.2008
.jpg)
