Unë dhe faji

Në tokë po rrija dhe bëra një faj,

M’u tha sakaq që atë ta pranoj,

U thashë papandehur më sillni vaj,

Se vdekjen nga gjumi dua ta zgjoj!

Pas atij momenti që bëra një faj,

M’u tha që të them se e kam bërë,

U thashë pritni detin një herë ta thaj,

Nga pikëza e pikëza të mbetet rërë!

Rishtazi m’u tha se kam bërë një faj,

U thashë fare nuk është e vërtetë,

U thashë a doni zjarr në dorë të mbaj,

A ndoshta dita e nata të kenë të tretë?

Për të katërtën herë m’u tha për fajin,

Dhe pastaj ma sollën aty pranë atë vajin,

E u thashë më mirë ta pi tërë atë vaj,

Se të pranoj para jush se kam bërë faj!

Edhe të pestën herë më thanë për faj,

U thashë rehat të më lënë, të mos i shaj,

Ndryshe, mos doni që nëna ime të qajë,

Se ashtu shpirtin s’mundem dot ta mbaj?!

Më thanë për së gjashti të pranoj atë faj,

U thashë a jeni në mendje a çka po flisni,

Më mirë në mëngjes nuk pi asnjë çaj,

Dhe nuk ndërroj mendje me vite po të prisni!

U bënë shtatëdhjetë e dy herë që më thanë,

Dhe më dukej sikur ata të ndalur nuk kanë.

U thashë a e dini se inati më përzë nga trupi,

Dhe se modestia qenka më e hidhur se sirupi?!

A e dini se e tërë lëkura në tokë do t’më binte,

Dhe se takati i mbajtjes së qafës do t’më linte!

E më mirë më jepni një kodër ta dërrmoj,

Sesa ëmbëlsirën faj ta gëlltisja me gojë!

Arsim Jonuzi, 24.08.2010