Turkeshës

Eh moj turkeshë, imja turkeshë,

Lumturia jote më bën të qesh,

E mërzia jote më bën të qaj,

E me sasinë e lotëve duart i laj!

Eh moj turkeshë, imja turkeshë,

Të kam si rrobet e mia që i vesh,

Të kam si syzet që në sy i mbaj,

Dhe shërues syri kur atë e vraj!

Eh moj turkeshë, imja turkeshë,

Më je po si një diell kur buzëqesh,

Më je si hënëz nate që ndriçon,

Dhe si yll i madh me pakufi tonë!

Eh moj turkeshë, imja turkeshë,

Kësisoj njeriu s’mundesh të gjesh,

Që me dashuri prore të ngjesh,

Dhe që të do si një princeshë!

E mos harro, imja turkeshë,

Këto fjalë në zemër t’i kesh,

Jo në mendje, që t’i harrosh,

Po në zemër brenda t’i bllokosh!

Dhe dije përherë, moj turkeshë,

Kam dëshirë që e imja të jesh!

E shkroftë Zoti këtë timen dëshirë,

Dhe për ne të dy pastë mëshirë!

Arsim Jonuzi, 02.09.2010