Ty, o mediokër!

Një pjesë nga poezia ime,

Ta kushtoj ty që je në këtë botë,

Të të tregoj ç’janë këto shënime,

Dhe mendja e kujt del e paplotë!

Ta kushtoj ty që brof e flet me gojë,

Që mendjen s’e përdor as për lojë.

Ta kushtoj edhe ty që ke laps në dorë,

Që je i çuditshëm si bora në shtator!

Ta kushtoj ty që vërtet s’ke asnjë sy,

Ndonëse të afërmit të thonë se ke dy,

Ta kushtoj ty që s’e rregullon çka flet,

Që, edhe kur hesht, dukesh se bërtet!

Për ty, o mediokër, që je mendjengushtë,

Që ledhatimin e merr goditje me grusht,

Që të zezë e sheh edhe të bardhën ngjyrë,

E të bardhës i thua s’ekziston në natyrë!

Ti, o mediokër, kë e ke për zemre, vallë?

Dashamirin anash a armikun përballë?

Heh, të keqin e do, se e ke përpara,

Të zhveshurin jo, se s’ka rrobe të lara!?

Kjo poezi ty nuk do të të pëlqejë,

Se po të pëlqeu, unë do ta urrej!

Nga ato ide që ti i mban në kokë,

Mos qofshim kurrë në të njëjtën tokë!

Mos të raftë në dorë asnjë ime metaforë,

E Zoti mos na takoftë asnjë çerek orë,

Dhe mos merr guxim në bisedë të më ftosh,

Se s’të kthej përgjigje edhe gjak të më dhurosh!

Mos më raftë as mua ajo që ti thua,

Se të fëmijës i dua më shumë se fjalët tua,

Dhe më vjen të vjell për çdo tënden fjalë,

Ato për mua mbeten një kufomë e gjallë!

E ju, o lexues, o njerëz të mençur,

Flisni pak më shpesh, mos rrini të heshtur!

Mos ua lini atyre këtë botë të bukur,

Se po e morën, unë kam për t’u strukur!

Bëj durim edhe ti tokë – oj nëna jonë,

Për krijesën mediokre që ajrin ta harxhon.

Bëj durim që, pa ata, atë ditë ta presim,

Nëse jo, o Zot, na liro e të vdesim!

Arsim Jonuzi, 12.09.2010