Te mbrapa

Me “bismilah” nisa të bëj një shkrim,

Që ishte refleksion, imi kushtrim,

Caktova një titull dhe e bëra planin,

Dhe futa në harresë fistekun e filanin!

Bëra lutjen të kem shkrim të mirë,

Të qartë, të freskët e të dëlirë,

Të kem shkrim me meritë për lexim,

E jo që sy e vetulla t’i bën pelim!

Të kem fjalë të thëna me lapsi ngjyrë,

Me nisje, zhvillim e përfundim të mirë,

Me trajta komplekse të emocionit tim,

Që te njerëzit njihen si shkrim ose fjalim!

Me fjalë të zgjedhura të ndritshme si ari,

E unë nuk jam ari, po unë jam pronari,

Unë jam miniera ku vetë për ar gërryej,

E pranoj, e lyej, e ngjyej e e përthyej!

Mbarova shkrimin dhe po e lëmoja,

Ia prekja bërthamën dhe po e vështroja,

Dhe gjersa mespërmes një sy po i lëshoja,

Pashë se në të mu unë nuk qëndroja!

Pashë se mua më kishte qitur jashtë,

Dhe tha unë pa ty jam thjesht kashtë,

Ti më shkrove, por s’je brenda meje,

Andaj, tash të më botosh s’ke leje!

Është një e vërtetë se unë jam prej teje,

Dhe e dyta është një parim i kësaj feje,

Pse, vallë, e thoni atë që nuk e veproni?

Parajsë për tjetrin, po për vete ç’thoni?

Kështu u ktheva një hap te mbrapa,

Dhe mendimin që pata e futa në kllapa,

Më mirë të rri ku jam, thënë troç,

Se të bëja hapin e të hyja në lloç!

Arsim Jonuzi, 10.10.2010