Doni poezinë, zotëri?

Më erdhi zëri, e të pazëshëm më bëri,

E m’i mbylli sytë që përtej të shikoj,

Më tha dëshirat e mëdha më anash lëri,

Dhe gjithnjë fundin e fillimit ta kujtoj.

Në jetë zgjedh, qesh ose qaj,

Po them për fundin, se fillimi dihet.

Pra, të gjithë fillimin e ecim përskaj,

Ndërsa fundi ta zgjedhim neve na lihet.

Në jetë zgjedh, qaj ose shkruaj,

Veçse po qave, i merakos të tjerët!

E po shkrove mund të të marrin të huaj,

Por emri yt nuk përfundon më herët.

Sa herë u betuam se atje do të jemi,

Dhe sa herë e thyem e sa e përlyem.

Na lëntë dyshja jonë një gjë të themi,

Të vërtetën ndaj nesh dot nuk e përthyem!

Qajtëm se nuk hypëm e se s’deshëm të zbresim,

A të presim të vdesim a të gjallë të mbesim?

Shkuan me puthitje minusesh dhe prunë hutinë,

Dhe zëri i panjohur më tha “A doni poezinë?”.

A do poezi që pa të prekur të bën të mekur,

Që të bën të gjallë duke të bërë të vdekur?

Kur s’ka rëndësi a është pambuk a hekur,

Kur flladitje e sheh çdonjë të përpjekur!

E poezia nuk është gjithfarë zgjidhje,

Ajo është një zgjedhje, një e mirë lidhje,

Ajo të ndan nga bota për t’u lidhur me veten,

Dhe të bën shpesh të nuhatësh të vërtetën!

Arsim Jonuzi, 09.02.2011