Sonte nuk të thashë!

Sonte, në këtë natë, mora fjalët e poetit,

Për të thënë pasthirrmën dot të paqenë,

E për të përbuzur atë kurorë të mbretit,

Si edhe gjatësinë e kësaj bote hienë!

Sonte i lashë për vete e ty s’t’i thashë,

Por letrën e pashkruar veç ty ta dhashë,

Në të sheh të vizatuar pafuqinë time,

Dhe shigjetën e vënë zemrës sime!

Sonte nuk m’u gjet penë për të shkruar,

As këmbët s’kisha ku doja për të shkuar,

Prandaj, u ula për të të kujtuar,

Dhe shpellën pyete sa jam thelluar!

Atë pyete sa për ty jam përmalluar,

Muret e saj e të mitë gjithashtu pyeti,

Se ç’zhurmë e madhe është shkaktuar,

Nga heshtja që bëra duke të thirrur ty!

Sonte m’u duk se njëra ka vdekur,

O jeta ime vdiq, o vdekja jote lindi,

Biseda jonë përfundoi me hekur,

Fakt ky, më shumë që më bindi.

Sonte nuk të thashë, sepse zërin s’kisha,

As s’të fola, të mos shohësh duarsh dridhje,

As ujë nuk piva, se më i nxehtë unë s’isha,

As pranë s’të dola, se s’do të më njihje!

Sonte nuk të thashë, sepse nuk të pashë,

Nuk e pashë as pulsin, se më kishte ikur,

Duke mos pasur gjumë, në shtrat rashë,

Se dritën syverbuese terri ma kishte fikur.

Sonte përjetova udhëtimin pa ecje,

Të vija, të shihja, t’i thosha fjalët,

Beso se çdo betimit tim i vija presje,

Se ngadalë do t’i kaloja shkallët.

Sonte u bëra koprrac dhe zemërgjerë,

Zemërgjerë u bëra që heshtje dhashë,

Atë ta jepja pa kthim për letra me vlerë,

E koprrac për fjalët që nuk t’i thashë!

Sonte kur pashë fillimin, fundin nuk e desha,

Fillimin nuk ndale, po as fundin s’mund ta ndalësh,

Sonte druaj se si përherë nuk buzëqesha,

Dhe vuaj për të pathënat të më falësh!

Arsim Jonuzi, 22.02.2011