Një ditë njëri më takoi e
më tha
Se Dielli i madh, që ka
nam të plotë,
Si duket pruri natën, dhe
se ne na la...
Ai, o djalosh, herë vjen
e herë shkon,
Ai është që bie mëngjesin,
pastaj natën
E nuk është i tillë, siç
ti po mendon,
Se së pari ka lule,
pastaj nxjerr shpatën...
Ai s’është si zjarri,
edhe pse nxehin të dytë,
As zjarri s’është si ai,
ani pse bën pak dritë,
Nuk janë të njëjtë, ani
pse të dytë djegin,
Dhe pse Dielli na prek,
ndërsa zjarrin e prekin...
Nuk janë të njëjtë, ani
pse nuk flasin,
Dhe as nuk të heshtin, as
s’të bërtasin,
Megjithatë komunikojnë në
mënyrë të vet,
Kur flet Dielli, zjarri bën
medet...
T’i rrish zjarrit shumë
afër, të lejon,
Të digjet lëkura pak, por
dikur të kalon,
E Diellit afër t’i rrish,
nuk vjen parasysh,
Se të ndodhë ajo që s’do
të doje të dish...
E njerëz-zjarr kjo tokë mban
tepër shumë,
Ndërsa diejt janë jashtëzakonisht
të pakët.
Gjersa këta janë si për të
pafjeturin një gjumë,
Të parët të vyejnë sa një
leckë e lagët...
Dielli im më tha edhe si
të dalloj,
Në mes atij të parit dhe
këtij tjetrit,
Më tha t’u afrohem më afër
t’u kërkoj,
Njëri të buzëqesh, tjetri
të humb nga sytë...
Njëri të lë t’i rrish, se
është mishngrënës,
Ta djeg e pjek lëkurën,
duke u hequr si diell.
Tjetri është i dashur dhe
shumë mirëbërës,
Dhe s’të lë t’i afrohesh,
se mund të bëhesh miell...
Arsim Jonuzi, 12.04.2011
0 komente:
Post a Comment