Shalli që nuk shkoi në Palestinë

Për Palestinë anija kur u nis,

Ishte maj-qershori në midis,

Në mes të vitit dy mijë e dhjetë,

Në një ditë dielli të nxehtë.

Oj Turqi, o milet zemërmadh,

Që e shkel shkaun si mbi livadh,

Që mblodhe tërë botën në gji,

Dhe nise anijen si të ishte stuhi!

Në atë anije na qëlloi një vashë,

Që nur fytyre të bardhë i pashë,

Ishte fare e mitur, por zemërbardhë,

Dhe lajmi pozitiv priste me i ardh.

Na zgjodhi një njeri që asaj iu duk,

E puthi në ballë dhe e uli në kolltuk,

I dha atij një shall për një destinim,

Dhe i thoshte njeriut t’i japë premtim.

I tha o njeri i mirë nga Zoti i uruar,

Një shall me shehadet ta kam dhuruar,

T’ia japësh ndonjë fëmije në Palestinë,

Që ai ta puthë e ta varë në vitrinë!

U zbeh fytyrë njeriu, me lot u mbush,

Dhe iu djeg zemra e iu bë krejt prush,

As për ta përqafuar ai nuk pati fuqi,

S’mundi t’i thotë as selami qoftë mbi ty!

Këtë rrëfim na e tregoi haxhi Seadi,

Që ishte aty pranë kur ngjarja ndodhi,

Dhe tha ai njeriu ishte yni fqi Fuadi,

Dhe shumë pika loti nga syri i hodhi!

Dhe ai i poshtër qen nuk na la të shkojmë,

E shallin amanet fëmijës t’ia dërgojmë,

Na ndali ai shka, rrugën na ndërpreu,

Dhe premtimin dhënë vashës ia theu!

Arsim Jonuzi, 01.06.2011