Sonte m’u dha një fotografi e
pazakontë,
Që më ngjalli të së ardhmes nostalgji,
Fotografia, më zënçi besë, s’ishte
e rëndomtë,
Dhe një tmerr më dha, mblodha
veten në gji.
Kam dëgjuar për lot që rrjedhin
rrëke,
Por jo për zjarr në formë të
lotit,
Asisoj që të dergjin e të qesin përdhe,
Që ndryshe u thonë ndëshkim i
Zotit...
Fotografi që prore më dilte para
sysh,
Që sa herë më dilte, më thyente në
dysh.
Nuk e dija se kam lot sa ka shi
një vranësirë,
Nga zjarri në formë loti u ndrit
e natës errësirë!
Në këtë natë të errët m’u shfaq
vdekja e vizatuar,
Badihava se mbyllja sytë, e kisha
në kapakë,
Më digjnin sytë nga zjarri i
kondenzuar,
Kur mora pasqyrën, pashë veten plak!
Më qëndroi përpara një kohë të
gjatë,
Aq shumë, saqë nuk do të harroj këtë
datë,
Vërejta se është nga Zoti, është
ndëshkim,
Për një veprim, që kur e bëra qiti
tym...
O Zot i madh, s’paska më rëndë,
Ta shohësh vdekjen me vetë syrin
tënd,
Më është prishur edhe e gojës
shije,
Dhe si i thonë asaj gjendjes kur
s’ke as vetëdije?
Arsim Jonuzi, 20.10.2011
0 komente:
Post a Comment