Domethënie të pafjalshme

Nëse poezia është gjurmë,

Ndjenja çfarë është, vallë?

Si mundet plumbi të bëjë zhurmë,

Kur baruti duket si zall?

Në qoftë e keqe bërtitja ime,

Ajo është rezultat nga hidhërimi.

A nuk janë heshtimet reagime,

Kur duam të japim farë shenje pëlqimi?

Nëse shikimi nuk është te pika,

Njerëzit nuk të duan, po s’duan të tregojnë.

A nuk ke parë se disa kur thonë “ika”,

Shkurt dhe rrallëherë në sy të shikojnë?

Nëse zemra është e lirë, e pazënë,

Që s’ka prekur këmbë aty kurrnjëherë,

Nuk hyhet pa gjurmë të mira për të lënë,

Se nga mallkimet e thëna s’të gjendet derë!

Nëse dikë në jetë papritmas më nuk e kemi,

Dhe që pjesë të jetës e kujtojmë,

Poeti me lot na tha se në gabim ne jemi,

Se s’mund të humbim diç që nuk e posedojmë!*

Nëse dëgjoni dikë të thotë se “shpirt kemi”,

Në mendjen tuaj bjerini shuplakë lehtësisht!

Heshturazi korrigjojeni, se “shpirti NE jemi”,

Dhe kemi një trup, që do ta mbajmë përkohësisht!**

  

Arsim Jonuzi, 05.01.2012

* “Asnjeri nuk humbet askënd, sepse askush askënd nuk e posedon. Ky është përjetimi i vërtetë i lirisë – të kesh gjënë më të rëndësishme në jetë duke mos e poseduar!” ~ Paullo Koello
  
** Kjo është sa për të thënë se teoria e mësipërme aksidentalisht vlen edhe këtu!