Çdo shkronjë është me ngjyrë!

Nëse fjalor para vetes nuk kemi ndonjëherë,

Le t’ia kërkojmë botës fjalët që s’i kuptojmë!

Se botën e dimë me fjalë, si vjeshtën me erë,

Lëri të tjerët – bile veten të mos e hutojmë!

Çdo gjë që themi është pasqyrë,

Prej nesh varet se a e thyer a e pathyer.

Ne mund të themi diç që është e dëlirë,

E mirë a e sinqertë, por ajo është e lyer!

Ne kur themi fjali, kemi prapa intonacion,

Ngritje a forcë zëri që gramatika i thotë.

Rëndom jemi subjektivë dhe shprehim emocion,

Pa shajmë e fyejmë krijesat në botë.

Askush nuk na përshkruan më mirë se vetja,

Ajo tërësi fjalësh që themi e shkruajmë.

Kaherë gjenerikisht për të folur na kap etja,

Dhe ne gjithsesi e shuajmë, por mandej vuajmë.

Kështu ndodh kur nga heshtja ndahemi,

Që na e mbulon sa kemi dituri e padituri,

Edhe marrëzinë kur me të marrë nuk shahemi,

Dhe tregon sa kemi respekt e modesti.

Përmes fjalësh kuptohet intelekt e zemër,

Se a jemi të ditur dhe a jemi shpirtmirë.

Ndaj kur s’dimë a s’duam të thirrim në emër,

Le t’i vëmë gojës një të madh zinxhir!

Femrat kanë kuptuar mashtrimin mashkullor,

Nga shumë të pavërteta që meshkuj ua kanë thënë.

Si pasojë ato i pëshpërisin njëra-tjetrës çdo orë,

“Mos shiko çfarë mashkulli thotë, po çfarë bën!”

Arsim Jonuzi, 16.02.2012