arsim jonuzi

Heshtim

2009-12-19T00:50:00.001+01:00

A e di vallë ndokush çfarë paraqet,

Kur pala tjetër për të folur të pret?

Kur dhëmbët e epërm ngulin këmbë,

Dhe kur gjuha të trashet po sa një pëllëmbë.

Sa lloje të shumta i kam listuar,

Një i tillë vashe, i tëri i praruar,

Një tjetër artistik, fort i ëmbëlsuar,

I poshtër një ironik, krejt i refuzuar.

Pejgamber i dashur një fjalë më ka lënë,

Nervozizëm po më kapi ndonjëherë,

Të hesht, po pata keq për të thënë,

Se në atë çast s'del gjë, veç vrer!

As të jem memec nuk më lejohet,

Kur e vërteta thërret dhe zëri im kërkohet,

Jo, bërtitsha aq shumë, gjithandej jehofsha,

Për të mirë urdhëroj, nga e keqja ndalofsha!

Një dijetar i madh ka thënë të vërtetën,

Të folurit tënd është me një të dhjetën,

Nëntë pjesë të tjera në të heshtur qëndrojnë,

Janë vende të zorta, po në shpëtim çojnë!

Një shkrimtar Islami një fjalë të madhe tha,

Syhapur të gjithë neve aty na la,

Kur më shumë kam shkruar, e më pak kam folur,

Dashuri të madhe prej njerëzve kam korrur!

Arsim JONUZI, 19.12.2009

Sindrom dualizmi shahu i par(e)alizuar

2009-12-06T13:33:00.001+01:00

E dini, shahu më ka pëlqyer kaherë. Si i vogël kur isha, me atë përthellim që e kam pasur të përngjitur në vete kah kam shkuar, gjithmonë shahun dhe shahistët i kam pasur simbole lufte e cila është e zhvilluar në frigorifer. Kështu, pasi kur pata pyetur, një herë, njërin se çka nënkuptohet me lojën e shahut, ai më pati thënë se shahu paraqet "luftë të ftohtë". Thanë: "Kur kap një punë mbrapsht, as dreqi nuk ta rregullon dot!" – Po dreqi, rregullues na qenka bërë, vallë?

...

Arsim JONUZI

Turpërim

2009-11-29T22:08:00.001+01:00

Po më vjen turp prej vetvetiu,

Më është mbledhur në lukth dhe gjetiu,

Sindrom i një paraardhësi Aliu.

Si një pemë e gjatë para një dyqani,

Siç ulet shikimi para një gruaje jarani,

Siç i ikte shejtani një paraardhësi Othmani.

Se mushkëri i piqeshin, këmbë e lëshonin,

Druajtjen nga Allahu kur ia kujtonin,

Dhe Omerin në gjoks kur t'ia vendonin.

Më mbyllni dikund të mos më kapë as erë,

Se kur matem me të mirë e pejgamberë,

Nuk bëj më shumë se e një kasolle derë.

Po më deshti ndonjëri, ti a ndokush,

Do të digjesha si druri, kur hidhet në prush,

Do të qeshja pandalshëm, si ndonjë vogëlush.

Më vjen turp të flas, të shikoj, madje,

Një plus imi si një zero e atij atje,

Kush do më vlerësojë, perde, perde...!

Si të mos kam turp, shihni sa kam bërë?!

Një ditë sahabiu sa jeta ime e tërë,

Në peshojën time kam sa një kokërr rërë!

Por zemra ime është si një çallme imami,

Në ditë Arafati, si i një haxhiu ihrami,

Në Ditë Gjykimi më thënçin shërbëtor Islami!

Arsim JONUZI, 29.11.2009

Shih, mos shiko!

2009-11-19T01:56:00.010+01:00

Vizatim më të bukur syri s'më kishte parë,
Ai trup i derdhur, me të hirtë ngjyrë i bërë, aq i larë,
Me të tillë shikim, që të shëtiste vërdallë,
Si një vallëzim arab, përjetim i gjallë,
Një fotografi e mangët, poshtë qafe e marrë,
Me figurë Borëbardhe, si në atë përrallë,
Fare nuk po vëreja se gojës isha tharë.

Vendosa ta kap, ta prek e ta shoh,
Me pamje sikur tha, as dorë mos afro!
Më pëshpëriti nga larg: “shih, po mos shiko!”

Ajo dhomë ishte aq e errët,
Në skaj të saj këndonte një qiri,
Jepte melodi, sikur vartësve krerët,
Ndërronte mot, nga diell në stuhi!

Thërriste ta ftoj,
Me të të vallëzoj,
Për vetëm një buzëqeshje,
Me jetë të luftoj.

Në pazar nate me xhepa më të thellë,
Një unazë argjendi jo sa një plesht në pelë,
Të shash me kornizë, me qiri e me gjith',
Se kur zgjohesh nga ëndrra, lulja të del syth.

Arsim JONUZI, 19.11.2009

Shtatë tipare të rinisë shumë të suksesshme muslimane

2009-11-11T22:13:00.014+01:00

"Ne po të rrëfejmë saktë çështjen e tyre. Ata ishin disa djelmosha, kishin besuar Zotin e tyre, e Ne atyre edhe më shumë ua shtuam bindjen. Edhe i forcuam zemrat e tyre (i bëmë të qëndrueshëm) saqë, kur u ngritën, thanë: “Zoti ynë është Zot i qiejve e i tokës, nuk adhurojmë ndonjë zot, pos Tij, sepse atëherë do të thoshim diçka shumë mizore!" (Kur'an, 18: 13-14).

Thjesht, nuk mund t'i ikësh kësaj. Diskutimet rreth shprehive tua mund t'i dëgjosh në çdo anë: e ëma dhe i ati vazhdimisht të thonë që t'i ndërpresësh zakonet tua të këqija; mësuesit të thonë që të kultivosh shprehi të mira; shokët të nxisin që t'i përvetësosh shprehitë e tyre të mira; e edhe televizori e mediumet e tjera, në anën tjetër, janë duke ndikuar në ty që të zbulosh shprehi të reja dhe të ashtuquajtura "cool".

"Asnjëherë nuk do të kesh sukses," thotë një refren i përhershëm, "gjersa të mos i shembësh shprehitë e këqija, dhe të kultivosh të tjera të mira!" Në fund të fundit, e tëra (e tërë çështja) të përket ty. Pra, ti je ai që vendos se çfarë shprehish do të kesh! E, a e ke futur hiç ndër mend këtë gjë, vallë?

Nëse je gjallë e je duke marrë frymë, duhet vazhdimisht të jesh i angazhuar në përpjekje të brendshme për të kultivuar shprehi e zakone që të afrojnë më shumë te Allahu, Më i Larti. Suksesi në këtë botë është drejtpërdrejt i lidhur me fuqinë e lidhjes sate me Allahun e Madhëruar. Pra, sa më larg që njeriu është nga Allahu dhe nga mësimet e Pejgamberit, alejhi selam, aq më pak i suksesshëm do të jetë në këtë botë, dhe me siguri se edhe në botën e përtejme. Andaj, a nuk është koha që ne të mendojmë rreth mësimeve islame, që të dallojmë shprehitë e nevojshme të rinisë shumë të suksesshme muslimane?

Më poshtë keni së paku shtatë shprehi të domosdoshme për një rini shumë të suksesshme muslimane, të nxjerra nga Kur'ani Famëlartë dhe nga mësimet e Pejgamberit, alejhi selam.

Ji i çiltër!

Të qenët i çiltër nuk është gjithmonë punë e lehtë, veçanërisht kur bëjmë gabim. Ne sillemi e pështillemi se a të zbulojmë apo jo atë që vërtet ka ndodhur. Si rrjedhojë, djersitemi, frikohemi, ndjehemi të nevrikosur e të paqetë. Shpesh frikohemi që, nëse e zbulojmë të vërtetën në lidhje me atë që e kemi bërë apo thënë, do të kemi probleme me prindërit a me miqtë tanë. Ndërkaq, ajo që ne e harrojmë është se, pa marrë parasysh se a e shfaqim ne të vërtetën apo jo, Allahu i Lartësuar e di detalisht se çfarë ka ndodhur në të vërtetë, madje edhe ato gjëra të cilat nuk janë manifestuar a që nuk kanë qenë të para as nga njerëzit që kanë qenë përreth nesh. Pavarësisht nga ajo se sa e vështirë mund të duket tregimi i së vërtetës, që të gjithë ne e dime se çfarë ndjenje lehtësie përjetojmë kur e themi atë të vërtetë, edhe pse pasoja e tregimit të së vërtetës mund të jetë ndëshkim. Për sa i përket tregimit të së vërtetës dhe të ardhmen e të çiltërit, konkretisht se në të vërtetë a është ai humbës apo fitimtar, Allahu i Lartësuar në Kur'anin Famëlartë na thotë: "Kjo është dita që të drejtëve u bën dobi drejtësia e tyre. Ata kanë xhennete në të cilët rrjedhin lumenj, janë për jetë të pasosur në to. Allahu është i kënaqur me ta dhe ata janë të kënaqur prej Tij. Ky është shpëtim i madh!" (Kur'an, 5: 119).

Shumë më tepër arrihet duke qenë i çiltër, krahasuar me ikjen nga ndëshkimi a përgjegjësia si rezultat i jo të qenët i çiltër. Në fakt, jo të qenët i çiltër na shpie në tatëpjetëza të rrëshqitshme, të cilat na japin garancë se, nëse themi një gënjeshtër, atëherë doemos duhet të themi edhe shumë të tjera. Pra, të qenët i çiltër për muslimanin nuk është gjë opcionale, po obligim, meqë synimi ynë me të qenët të çiltër është Xhenneti. Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!) rrëfen se i Dashuri i Allahut të Lartësuar – Pejgamberi, alejhi selam, ka thënë: "Çiltërsia shpie në devotshmëri, e devotshmëria shpie në Xhennet! E njeriu vazhdon së foluri të vërtetën, derisa bëhet njeri i çiltër. Ndërkaq, gënjeshtra shpie në ligësi, e ligësitë shpiejnë në Xhehennem. E njeriu vazhdon së foluri gënjeshtra, derisa te Allahu etiketohet si rrenacak!" (Sahihu i Buhariut, Libri #73, Hadithi #116). Si rrjedhojë, suksesi final arrihet kur njeriu e jeton tërë jetën e vet – vitet rinore, vitet e pjekurisë dhe vitet e pleqërisë – gjithmonë duke qenë i çiltër!

Ji i besueshëm!

Në kë mbështetesh, vallë? Në Allahun sigurisht, apo jo?! Me të vërtetë Ai është Më i Besueshmi! Mirëpo, ndër njerëz, kujt i mbështetesh? Kujt i besoni që të të ndihmojë kur rastisni në situata të padëshirueshme? Vallë, a mbështeten njerëzit në ty? A konsiderohesh i besueshëm? Të përparosh në jetë e të arrish synimet përfundimtare që i ke kërkohet që njerëzit të të konsiderojnë të besueshëm dhe njeri tek i cili mund të mbështeten! E të qenët i besueshëm nuk duhet të jetë aktivitet i diktuar [nga njerëzit e tjerë apo nga rrethanat (shën. i përkthyesit], por duhet të jetë një shprehi që e ke të zakonshme, të përditshme, ashtu që njerëzit të mund të mbështeten në ty në të gjitha rastet, qofshin ato të mëdha apo të vogla, të përshtatshme apo të papërshtatshme, të lehta apo pak më të rënda etj.

Nëse e marrim parasysh shprehjen “ta ruaj shpinën”, e cila, në kuptimin më tekstual, nënkupton se, meqë njerëzit nuk mund të shohin çfarë ka mbrapa tyre, kanë nevojë që të mbështeten te miqtë e tyre për ta mbuluar atë kënd, në rast se ngjan ndonjë kërcënim prej nga pas. Vetëm imagjino një situatë sikur një mikeshë jotja do të ngjitej në një pemë dhe t'ia mësyente një dege për të marrë një balonë, e cila të jetë rrasur aty. Ajo të pyet pastaj nëse "jeni duke ia ruajtur shpinën". Në këtë rast, pra ajo është duke u mbështetur fare në të që të mbahet në ty, në rast se thyhet dega. E këtu nuk ka vend për të bërë hajgare a për të humbur vëmendjen: mikesha jote është duke të besuar dhe në pyetje është jeta e saj.

Nëse themi se Allahu është Më i Besueshmi, ne faktikisht pajtohemi me të vërtetën se Allahu i Lartësuar asnjëherë nuk do të na kishte poshtëruar, e as që do të na kishte lënë të vetëm. Ai, lartësuar qoftë përherë, në Kur'anin Famëmadh thotë: "Nuk ka dhunë në fe. Është sqaruar e vërteta nga e kota. E kush nuk i beson të pavërtetat, e i beson Allahut, ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila nuk ka këputje. Allahu është Dëgjues i dijshëm!" (Kur'an, 2: 256).

Me të vërtetë, që të gjithë të Dërguarit e Allahut të Lartësuar qenë njerëz të besueshëm dhe se Allahu dëshmoi besueshmërinë e atyre (të dërguarve [shën. i përkthyesit]) për të cilët paraqitej dyshim nga ana e popullit përkatës. Për shembull, Hudi, alejhi selam, duke i bërë thirrje popullit të vet, deklaroi: "(Jam i dërguar) Që t'jua komunikoj shpalljet e Zotit tim dhe unë jam këshillues i besueshëm për ju!" (Kur'an, 7: 68). Si rrjedhojë, çdo ditë praktiko shprehinë e të qenët i besueshëm. Prano (ndonjë) përgjegjësi e pastaj përmbushe atë! Dhe kur të tjerët të të besojnë (diçka), mos i tradhto!

Mund të lexosh nga biografia e mrekullueshme e Pejgamberit, alejhi selam, në lidhje me atë se si njerëzit ia besonin gjërat e tyre të çmuara, duke e ditur me plot bindje se, kur të kthehen për t'i marrë, do t'i gjejnë të sigurta dhe të padëmtuara. Zakonet e tij personale dhe biznesore ishin të lavdërueshme në atë masë saqë ai njihej në tërë bashkësinë e tij për atë (për shprehinë e të qenët i besueshëm [shën. i përkthyesit]), madje edhe para se t'i vinte Shpallja e të bëhet i Dërguar i Zotit, në kohën kur, pra një i tillë duhet doemos të jetë i sinqertë e i besueshëm.

Ji i vetëpërmbajtur dhe kije në mendje Zotin!

Mund të thuhet se sfida më e vështirë përderisa një njeri hapëron drejt adoleshencës është ndrydhja e vetes për të mos rënë viktimë e qejfeve të veta – veçanërisht ndaj dëshirave të ulëta. Suksesi ynë në jetë në masë të madhe varet nga ajo se sa ne jemi të aftë që ta ndrydhim veten, të jemi të moderuar në atë çka është e lejuar, si dhe se sa jemi të aftë për ta distancuar veten nga ajo që është e ndaluar.

Vallë, pse vetëpërmbajtja është aq kritike? Për vetë shkakun se qëllimi i shejtanit të mallkuar është që të të bëjë rob të qejfeve tua në atë shkallë sa të hash deri atëherë kur të bëheni/ndjeheni parehatshëm; në atë shkallë sa të pish aq shumë pije, pa e shikuar paraprakisht se a janë ato nga kafeina, sheqeri apo nga aromatizues artificialë; në atë se përmallohesh më shumë për gjumë sesa për namaz; dhe në atë se ke dëshirë të llahtarshme për t'i plotësuar nevojat sesksuale. E të zhvillosh vetëpërmbajtjen si shprehi të detyron që ajo (vetëpërmbajtja, pra) të të bëhet natyra jote e dytë – gjë që mund të arrihet pothuaj pa menduar (aq shumë), pa aq shumë përpjekje. Allahu i Lartësuar na sjell ndër mend: "Mirëpo këtë nuk mund ta arrijë kush, pos atyre që janë të durueshëm, dhe nuk mund ta arrijë kush, pos atyre që kanë virtyt të lartë!" (Kur'an, 41: 35).

Duke u orvatur për t'u bërë rini shumë e suksesshme muslimane, e kjo do të nënkuptonte një rini që meriton fatin më të mirë, është domosdoshmëri që të kultivosh vetëpërmbajtjen.

Ji tërësor!

Shiko përreth dhomës sate. Sa punë të papërfunduara ke, vallë? Kur i kryen detyrat apo mësimet që i ke për në shtëpi, a mund të ndodhë që të nxitosh përgjatë gjithë detyrës, ashtu që ta përfundosh sa më shpejt, apo do ta kaloje atë kohë sa më mirë, do t'i rikontrolloje detyrat dhe, ç'është më e rëndësishmja, a do të ishe tërësor?

Shumë shpesh mësimdhënësit e notojnë një raport (një detyrë të kryer [shën. i përkthyesit]) në bazë të asaj se sa mirë është punuar dhe në ç'masë studenti në fjalë i është përmbajtur temës së dhënë nga ai (mësimdhënësi). Të qenët tërësor nuk është shprehi që mund të fitohet brenda një nate. E e kundërta nga ajo është të jesh i pakompletuar, të jesh i pështjellët dhe të bësh punët me ngut, pa marrë në konsideratë saktësinë dhe/ose cilësinë. Sido që të jetë, Më i Përkryeri është Allahu i Lartësuar, i Cili i përsosi krijesat e Veta, i Cili e përsosi fenë e Vet, dhe i Cili e udhëzoi të Dërguarin e Vet që të jetë më i përkryeri ndër njerëz, për sa i përket sjelljes dhe karakterit.

Në Muvata-n (Muwatta) e imam Malikut mund të lexojmë: "Më ka transmetuar Jahja nga Maliku se e ka dëgjuar Pejgamberin, alejhi selam, të ketë thënë: "Jam dërguar që ta perfeksionoj karakterin e mirë [vlerat morale (shën. i përkthyesit)]!" (Libri #71, Hadithi #47.1.8)

Të qenët tërësor buron nga dëshira e zjarrtë për të qenë aq i përkryer sa është e mundur në suaza të natyrës njerëzore. Kërkimi që në moshë të re të përkryeshmërisë në veprimet dhe fjalimet tua të ndihmon që të krijosh e të kultivosh një sy të mprehtë, jo vetëm në të qenët i përpiktë në jetën personale, por edhe për jetën e çdonjërit prej atyre që është rreth teje. Të qenët tërësor, për shembull, në namaz të mëson që të jesh i durueshëm e të kesh mendjen në fjalët që i thua dhe në pozitat e ndryshme që ngërthehen brenda në namaz.

Ji i përqendruar!

Gjatë kohës kur je në namaz të kalojnë një mijë ide nëpër kokë. A është kështu? A je ti ky? Sinqerisht më thuaj?! Çfarë bën me ato ide? A i përpunon? Po vallë kur të jesh në klasë? A të bredh mendja andej e këndej; a ëndërron me sy të hapur; a je i aftë të përqendrohesh në ligjëratën që jepet; a do të japësh ndonjë justifikim të çfarëdoshëm për ta braktisur atë që je duke e bërë?

Zhvillimi i shprehisë së të qenët i përqendruar të jep garancë se je i zgjuar, vigjilent dhe tërësisht i motivuar për të vazhduar së punuari dhe për ta kompletuar detyrën që të është dhënë, çfarëdo qoftë të ketë qenë ajo. Të qenët i dhënë pas videolojave që në fëmijëri dhe ndërrimi konstant i skenave e programeve në televizor flet për mosaftësinë tënde për t’u koncetruar/përqendruar. Ndër mënyrat më të mira për të zhvilluar përqendrimin është praktimi i faljes së namazit me koncetrim të thellë, në atë masë saqë pothuaj të mos jesh në dijeni se çfarë është duke ndodhur rreth teje. Allahu i Madhërueshëm në Kur’anin Famëlartë na tregon se besimtarë janë: “...ata të cilët janë të përulur dhe të kujdesshëm gjatë faljes së namazit!” (Kur'an, 23: 2).

Përulësia që është përmendur këtu rezulton nga një përqendrim i tërësishëm për vetë faktin se në mendje qëndron dijenia se jemi në prezencë të Allahut të PLotfuqishëm, duke qëndruar përpara Tij, lartësuar qoftë përherë. Pra, jepe maksimumin për të zhvilluar përqendrimin – pavarësisht se a je në namaz, në punë akademike, në atletikë apo në ndonjë segment çfarëdo tjetër.

Ji i përpiktë!

Ndërprit së thëni tërë kohën se je vonuar për shkak të "Kohës standarde muslimane (Muslim Standard Time – MST)" ose për shkak të "kohës standarde" të vendit (shtetit) ku jeton. Gjëja e fundit që mund t'ia atribuojmë Islamit është koncepti se mësimet e tij disi na bëjnë të vonohemi, na bëjnë të jemi më të ngadalshëm e më të avashtë, si dhe gjithçka tjetër pos të qenët të përpiktë. Çfarë gjendje e mjerë e punëve është, me të vërtetë, që ne ia atribuojmë dobësitë tona fesë ose kombësisë sonë!

Individët shumë të suksesshëm, qofshin ata muslimanë ose jo, e kuptojnë dhe e çmojnë vlerën e jo vetëm kohës së tyre, por edhe kohën e atyre me të cilët bashkëpunojnë. T'i mbash njerëzit duke të pritur me orë të tëra, në fund të fundit, nuk është diçka me të cilën duhet krenuar, e as diçka që ka vend në mendimin e atij personi që mëton te jetë i suksesshëm.

Një nga shtyllat bazë të Islamit është namazi, e kurse Allahu i Lartësuar dhe Pejgamberi, alejhi selam, na kanë dhënë përkujtime të qarta se ne duhet të kryejmë faljen në kohë të caktuar.

Kur Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!) pyeti se cili ishte veprimi më i dashur te Allahut i Lartësuar, Pejgamberi, alejhi selam, i tha: "Ta bësh faljen e namazit në kohën e vet të caktuar!" (Sahihu i Buhariut, Libri #10, Hadithi #505)

Nëse vërtet dita jote është për t'u konsideruar e suksesshme, atëherë ti duhet t'i kesh falur të gjitha namazet obligative në kohët e tyre të caktuara, si dhe të kesh falur edhe sa më shumë namaze vullnetare. Nëse dita jote planifikohet rreth kohëve të faljes (së namazit), ti (jo vetëm që) nuk do të falesh saktësisht në kohën kur duhet të falesh, por, nga ana tjetër, do të jetë bërë vonë për të gjitha punët e tjera. Të qenët i përpiktë është shprehi që, kur përsoset, të tjerëve ua demonstron vlerën e madhe që Islami ia jep kohës - jo vetëm tonës (kohë), por edhe të atyre me të cilët bashkëpunojmë.

Ji konzistent!

Përkundër të gjitha shprehive që u përmendën deri më tash, mbase shprehia që me siguri se të ndihmon që të bëhesh musliman i ri shumë i suksesshëm është të qenët konzistent, i qëndrueshëm, i paluhatshëm (në parime e qëndrime). Nuk mund një ditë të jesh i sinqertë, ndërsa tjetrën rrenacak, ashtu sikurse nuk mund të jesh i besueshëm në një rast, kurse totalisht i atillë që mos të mund të të besohet një çështje në një rast tjetër, si dhe ashtu sikur për të gjitha shprehitë e tjera. Muslimani fare e ka të qartë se më lehtë është të bësh diçka vetëm një herë ose vetëm kur duam ta bëjmë, porse më vështirë është të bësh diçka rregullisht dhe në mënyrë konzistente.

Nëna e besimtarëve - Ajsheja (Allahu qoftë i kënaqur prej saj!) na rrëfen se "gjëja më e dashur për të Dërguarin e Allahut ishte ajo që bëhej vazhdimisht dhe rregullisht" (Sahihu i Buhariut, Libri #76, Hadithi #469).

Veprimet e rregullta e konzistente tregojnë se një person e ka shoshitur në mendje këtë çështje, e ka pasur me plot mend atë punë, e ka planifikuar të njëjtën, pra e ka bërë.

Ne të nxisim që të jesh sa më konzistent që është e mundur, veçanërisht në ato sfera të jetës në të cilat të nevojitet përmirësim konstant, siç është namazi, agjërimi, sjellja, shprehitë e të mësuarit/studiuarit etj. Mos thuaj se do të faleshe tërë natën, do të bëje agjërim vullnetar për çdo ditë të çdo muaji ose se do të mësoje tërë natën për çdo natë, meqë punët me atë intensitet nuk mund të kryhen nga njeriu, kur flasim për një periudhë të gjatë kohore. Megjithkëtë, thuaj se me siguri që do të lexosh një pjesë nga Kur'ani Famëlartë për çdo ditë ose se do t'u ndihmosh prindërve tu çdo ditë për, të paktën, një punë të përditshme shtëpiake ose se do të tentosh që, të paktën, të mësosh një mësim të ri për çdo javë, ashtu që të jesh në hap me planin e të mësuarit tënd personal.

Përfundim

Së fundmi, muslimanët aspirojnë t'i zhvillojnë të gjitha këto shprehi, meqë, me të bërë kështu, ne afrohemi më afër Allahut të Lartësuar. Nëse ke për qëllim të jesh pjesë e rinisë shumë të suksesshme muslimane, atëherë detyrohesh që ta reflektosh atë në jetën tënde dhe të shohësh se sa prej këtyre shprehive janë pjesë e vetes sate dhe se sa të tjera ke nevojë t'i zhvillosh më tepër apo fare t'i përbirësosh.

Do të përfundojmë me një përkujtim se zhvillimi i këtyre shprehive do të të ndihmojë të jetosh një jetë si ajo e Pejgamberit, alejhi selam. Mesazhi dhe jeta e tij janë përmbledhur fare mirë në një transmetim të Abdullah ibën Abbasit (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!): "Ebu Sufjani më ka thënë se kur Herakliu i ka thënë atij: "Kur të pyeta se çfarë ju urdhëron Muhammedi, ti më the se ju ka urdhëruar ta kryeni faljen e namazit, të flisni të vërtetën, të jeni të ndershëm, të mbani fjalën dhe të çoni në vend besën." Më pas, Herakliu shtoi: "Me të vërtetë këto janë cilësi të një profeti!" (Sahihu i Buhariut, Libri #48, Hadithi #846)

Pra, përpiqu t'i kultivosh këto shtatë shprehi të shtjelluara më sipër dhe shumë të tjera nga mësimet islame, ashtu që të jesh ndër të rinjtë muslimanë shumë të suksesshëm.

Autor: Eltaf Husejn (Altaf Husain)

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 11.11.2009

Burimi: http://www.islamonline.net/servlet/Satellite?c=Article_C&cid=1162303303319&pagename=Zone-English-Youth%2FYTELayout

Për të bukurën

2009-11-01T01:28:00.003+01:00

Moj bukuri,

O dimension i së mirës!

O jeta e syrit tim,

Oj shtizë që shpon kodra,

O gjak që përbiron lëkurë,

O gjarpër që kalon mur,

O ujë i furishëm që çon peshë edhe gurë!

O pejsazh i natyrës,

Që si vashë virgjine qëndron në verand',

Më jep një çikë shpresë,

Dhe fare mos dil në ankand!

Oj trajtë zëri që kumbon në vesh,

Dhe ti oj zhurmë uji që të bën të flesh,

Dhe ti oj pikturë artisti, kur në botë tjetër fton,

Së bashku me bukurshkrimin që bebëzën verbon.

Dhe si ato flokë femërore,

Që më duken se erën ndjekin,

Dhe si ato sy të saj që tregojnë shumë,

Dhe si atë turp që ka, që është sa një lumë!

Bukuri është kur bora e bardhë tokën bojatis,

E kur shiu i madh dëshirën ta jaratis,

Bukuri thonë është edhe buzëqeshja,

Që për mua kushton sa mbretit veshja!

E karakteri, vallë, si zbukurohet,

Kur ngjyra prej ngjyrës mirë nuk dallohet,

Kur e bardha me të zezën më shpesh largohet,

Kur gishti tregues sa më rrallë tregohet!

E për artin e bukur, me puthje ndër sjetull,

Që është i vijëzuar si i një vashe vetull,

Nëse do, të shtrydh, të bën sa një petull,

Nëse do të ngre, se është sa një hekur!

Nëse do, të çan, se është si sëpat',

Po deshe, të kthen, të ngjet e të zgjat!

Se është si mjaltë blete,

Është me miligramë,

Vaj halli për vartësit,

Që për të japin piskamë!

Bukuri është të kesh edhe dije,

Të jesh modest, punëtor e me besim,

Bashkë me atë mjekër të bardhë e fije-fije,

Që në pamje të parë tregon kushtrim!

Ah, moj bukuri, sa të lumtur që më bën,

Vërtet në shpirt himni yt këndohet,

As laps nuk e përshkruan, as poet varg nuk thur,

Se mes shpirtit dhe trupit, unë ty të kam urë!

Edhe kur ndjehem keq e i sëmurë,

Mbiemri yt në prehër më ul!

Arsim JONUZI, 01.11.2009

Ëndje për t'u fshatarizuar

2009-10-26T00:45:00.008+01:00

Ishte një natë që më lodhte pa pasur ndonjë punë të rëndë. Isha tejet i lodhur e i mërzitur në thellësi të shpirtit. Kjo rezultoi nga një ditë të cilën ma dhanë si pushim. E për këtë u lodha. Më çonte peshë shtëpia, dhe dola për të marrë një çikë ajri më të pastër. E ajri kishte qenë i pastër, por rrugët jo. Hëm, mjaft keq, apo jo?! Dikush do të thoshte se punëtorët e pastrimit na qenkëshin pasivizuar, e kjo punë do ndëshkuar, por unë do të thosha ndryshe. Se pastruesit, do të thotë, janë diskretë dhe nuk ndërsejnë në gjërat e brendshme, po të paktën edhe nuk e kanë për obligim. Ata nuk munden, pra, ta pastrojnë atë që bartet me vete – ndërgjegjen. E zeza! Turp për ata që e kanë irrituar vogëlushin të flasë kështu keq!

O të dashur, sa më shumë që po zhvillohet teknologjia, aq më shumë po pavarësohen njerëzit, marrë përgjithësisht. Lëre se po jemi dëshmitarë ndaj pavarësimit nga njerëzit/miqtë, por po ngjan edhe pavarësim ndaj vlerave madje. Fare larg kaherë po jehon një zë që shumë vlerave u ka dalë boja.

Ndër viruset që do të përmendja është mospasja parasysh e hapësirës së tjetrit. Pra, po konsiderohet se i tërë parkingu duhet të jetë vetëm për veturën e njërit. Se lokali, ose pjesa më e mirë e lokalit, duhet të jetë vetëm për atë kapadaiun që po qëndron aty këmbë përmbi këmbë. Se Qabeja duhet të sillet rreth atij, e jo ai rreth saj. E nuk po vë asnjë thonjëz, se, paramendoni, ky llom është aktual tashmë në pothuaj se në të gjitha segmentet e sferat e jetës së përditshme. Është aq i njohur e aq i madh, saqë do të na rraset në veshë.

E njeriun e mençur mos e rrih, nëse do ta përzësh. Dëgjoni, o ju dhelprakë dredharakë! Po ju mësoj si bëhen këto gjëra. Mos e përzë atë që s'do ta kesh afër teje – atë që të pengon për shkak të arritjeve ose vlerave të tij. Mjafton të mos i lësh vend "për ta parkuar veturën e vet". Ji vetëm ti i mirë, dhe thuaji mendjes sate se askush tjetër nuk mundet as që të të mbërrijë. Ua qitët farën të gjithë njerëzve të mirë, bre. "Shumë të tillë jam kah i shoh duke u shpërngulur! Shumë njerëz të mirë jam kah i vërej që po shpërngulen ose që po bëhen gati për t'u shpërngulur!" A nuk po mendoni se po u villet prej njerëzve të ulët? Hë de, më thoni!

Transmetohet se Pejgamberi, alejhi selam, ka thënë: "Më i mirë prej jush është ai që PËRZIHET me njerëz, dhe që u bën ballë provokimeve të tyre, sesa ai që nuk përzihet me ta!" Allahu Ekber! Kush e citoi këtë hadith, be, Allahu e çoftë në Xhennet, ja Rabbi! Sidoqoftë, po të ishte gjallë Pejgamberi, alejhi selam, do t'i thosha kështu: "O i Dërguari i Allahut, në shoqërinë tonë ka njerëz që s'të lënë as të përzihesh me ta. Jo se të thonë mos u përziej, por nuk të lënë vend që ta parkosh veturën në parkingun ku ata e kanë lënë. Hee, ore mik! Tash i kanë azhurnuar parimet, i marrtë pusi. Më parë haptazi ta bënin me dije se nuk të donin, por tash janë sofistikuar. Nuk të thonë tashmë direkt – si për anësh i dalin. Tani nuk të lënë vend as për t'i pështyrë diku... Desha të them për të pështyrë diku. Uf, si të qesin fare prej taktit edhe këta...!!!

O Allah, kurrë mos më sofistiko mua në atë shkallë saqë të jem i aftë të dëmtoj dikënd që s'e meriton! Mos më bëj pjesëtar të ndonjë qyteti ku ka ajër të pastër, e me "rrugë" të ndotura! Më mirë i fshatit të isha! Më mirë të isha më i rëndomtë. Dhe o Allah i Madhëruar, mos i lër "parkingjet" në duar të të marrëve! Të lutem, o Zot! Na jep hapësirë edhe neve të varfërve nga pak...!

Arsim JONUZI, 26.10.2009

Krejt varet se çfarë është e rëndësishme për ty!

2009-10-14T21:35:00.003+02:00

Kishte qenë, një herë, një njeri me një mik të vetin dhe po shëtitnin rrugëve. Ishte kohë dreke, ndërsa rrugët ishin të stërmbushura me njerëz. Vozitës veturash po u binin sirenave, taksitë po vërtiteshin përreth, dhe, në përgjithësi, zërat e qytetit pothuaj të shurdhonin. Papritmas, njeriu i tha mikut të vet: "Dëgjoj një bulkth." [Në bazë të Fjalorit Elektronik Shpjegues, bulkthi paraqet kandërr si karkalec i vogël, me krahë të errët, që rron zakonisht në vrimat e dheut a të mureve të vjetra dhe që natën nxjerr një zë si të gjinkallës. (shën. i përkthyesit)]

Miku ia ktheu: "Çfarë? Me siguri qenke çmendur. S'ke mundësi të dëgjosh bulkth në tërë këtë zhurmë!" "Jo, i sigurt jam!" – ia ktheu ky, – "dëgjova një bulkth." "Marrëzi është kjo!" – tha tjetri.

Njeriu dëgjoi edhe një herë për një moment me vëmendje, dhe pastaj eci përtej rrugës në drejtim të një saksie prej çimentoje në të cilën rriteshin disa kaçuba. Ai shikoi në ato kaçuba poshtë degëve të saj, dhe me të vërtetë pa një bulkth. Ndërkaq, miku i tij ishte tërësisht i mahnitur. "Kjo është e pabesueshme, – i tha ai, – ti me siguri se ke veshë mbinjerëzorë!" "Jo!" – ia ktheu ky tjetri. "Veshët e mi nuk janë ndryshe nga tutë. Krejt varet se çfarë je kah dëgjon!” “Megjithatë nuk mundet, ore!”, – ia ktheu ai prapë. “Unë asnjëherë nuk do të kisha mundur të dëgjoj një bulkth në gjithë këtë zhurmë!” “Po, e vërtetë është!”, – iu kthye si përgjigje. “Varet se çfarë është e rëndësishme për ty. Ja, më lër të të tregoj (të ta dëshmoj)!”.

E futi dorën në xhep, nxori disa monedha dhe vjedhurazi i lëshoi në trotuar. Më pas, prapë përkundër gjithë asaj zhurme që bëhej në rrugë, e cila u gjëmonte në veshë, vërejtën se çdo njeri që ishte në largësi sa një rreze 5-6 metrash e lakoi kokën për të parë se a ishin të tyre paratë që tingëlluan në atë trotuar apo jo.

“A po e sheh se për çfarë e kisha fjalën?” – pyeti njeriu.

“Krejt varet se çfarë është e rëndësishme për ty!”

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 14.10.2009

Modifikim procedure

2009-09-30T19:31:00.002+02:00

...shprehuni atyre dashuri! Shprehuni dashuri...! Ato janë prehje për ju dhe ju jeni prehje për to! Ju jeni diell për to, ndërsa ato janë hënë për ju. Ato janë hënë për ju. Fëmijët tuaj janë yje. Dhe dashuria e lidhja më e madhe e fëmijëve është më nënën. Për këtë ato llogariten si hënë e shtëpisë...

Vendimi i të Madhit Allah kishte qenë që ta lërë diellin pa shoqëruesen e vet të bardhë, ndërsa yjet pa lidhjen e tyre të ngushtë. Të Allahut gjithmonë kemi qenë, dhe të Atij do të jemi përherë! E edhe dielli e hëna janë të Allahut, për atë edhe i merr kur të dojë. Po dielli është i fortë dhe rrezemadh, po yjet kush do t'i vëjë në gjumë? Si do ta dinë ato se kur duhet perënduar? E përkëdhelje kush do t'u japë, vallë??? E yllit më të vogël, madje? S'ka shumë që është krijuar, i bekuar qoftë!!! Ah, më fal, o Allah! Më fal, të lutem! Mbase nuk duhet të parashtroj këso pyetje, por shpirti më është çarë sot!!!!! Buzëqarja e fëmijëve ma çau shpirtin në pjesë të imëta...

Ore lot, prit pak. Prit sa të kujtoj se Allahu i Lartësuar dha një tregues të madh. U lexua në mendjet tona se vëllai ynë është burrë i madh, rrënjët e durimit të të cilit janë sa është gjatësia prej toke e deri në qiellin e dytë. Zoti bëri emër që t'i vdesë bashkëudhëtarja e tij jetësore, dhe e la me katër yje. I pashë ata. Shikimin e kishin aq të lodhur. M'u duk sa s'më tha njëri: "Më lër, pashë Allahun! Më lër edhe ti, sepse nëna vetëm sa më la!" "Të lashë", i thashë, "se mullën e barkut ma pëlcite. Dhe aman, o vogëlush, mos qaj, se më shterre sysh!" Për Zotin, nuk munda t'i afrohem e ta puthja...! Nuk kisha as kuvet të duhur që ta shikoja në sy. Fytyra e tij engjëllore kishte vetëm një kërkesë: NËNËN E DONTE TË GJALLË!!!... I duhej një përqafim nga ajo... I duhej që edhe një herë, të paktën, t'i thotë: "Eja o i vogli i nënës! Eja të të dua... Eja të t'i prek edhe një herë ato flokë të arta... Eja të t'i fshij ato lot, të cilët të rrjedhin prej atyre syve si xhevahirë!"... Mirëpo, nuk ishte e mundur...

Erdhi momenti i varrosjes. Dy veta duheshin për t'i mbajtur ata fëmijë për trupi, me qëllim për të mos u afruar tek varri. Tërë kohën klithnin: "Kthehu, oj nënë! Oj nënë, kthehu e mos na lër...!" Megjithatë, grumbulli i njerëzve që ishin mbledhur rreth varrit ishin aq të pamëshirshëm, saqë vazhdonin të hedhnin dhe mbi atë kufomë. E të qarat e yjeve na bënin që edhe shumë prej nesh të fshiheshim sysh...

Përfundoi varrosja. U lexuan kaptinat që duhet lexuar në rast funerali. Hoxha kryesor i bëri me gisht njërit nga hoxhallarët e tjerë që të zgjohet dhe ta thotë përkujtimin e fundit, gjë që rëndom i bëhet kufomës. Pasha Allahun, i Cili është Një, nuk e keni gënjeshtër! U ngrit hoxha, mori një pozicion që ta shihnin shumica prej të pranishmëve dhe nisi të flasë. Fliste me një zë tingëllues, tamam si të kishte mikrofon në dorë. Edhe xhemati, edhe hoxhallarët e tjerë u çuditën me të nisur të flasë ky hoxha përkujtues. Tha: "Esteidhu bilahi bismilahirr-rrahmanirr-rrahim! Ndoshta jua mori mendja se do të them atë që thuhet zakonisht, por nuk do të veproj ashtu. Ndoshta pritët t'ia përkujtoj kësaj kufomeje se kush është Zoti i saj, cila është feja e saj, cili është pejgamberi i saj etj., por kjo do të ishte turp për mua. Unë personalisht nuk mundem t'i them ato gjëra para saj, meqë ajo i ka ditur fort mirë që të gjitha ato! Më thoni si t'ia them, kur dihet se ajo tërë Kur'anin Famëlartë me të gjitha 300 fletët e tij e ka pasur në kokën dhe në zemrën e vet? Si të mund t'ia them, kur e di se, edhepse gjatë muajit të Ramazanit ka qenë e shtrirë në spital për shkak të sëmundjes, ajo ka çuar salavate për Pejgamberin, alejhi selam, 3500 herë, sidomos në netët e mëdha!? Duke qenë e sëmurë, o xhemat, a po më dëgjoni, jo duke qenë shëndosh si ju!? Dhe më falni, nëse e zgjata shumë...! Vel-hamdulilahi rabbil alemin!"

Varrimi përfundoi dhe njerëzit u ngritën në këmbë. Më të parët u bënë burra të fortë dhe i shprehnin ngushëllime vëllait tonë, duke i thënë që të bëhet burrë i fortë. Edhe të dytët e të tretët poashtu. Megjithatë, kur shkuan një pjesë e madhe, ata që patën mbetur më në fund, miq e akraba më të ngushtë të tij, edhe atyre u erdhi radha të shprehnin ngushëllime. Deshën të bëhen burra edhe ata e të mbahen, për të mos qajtur, por para se t'i thonin, zëri i fëmijës prapë sikur thoshte: "O babi, pse nëna nuk po vjen me ne? Oj nënë, eja...! Eja...! Dhe thuajse askush më nuk kishte forcë të burrit që t'i japë ngushëllime vëllait. Iu ndërpre zëri krejtësisht. Vetëm e përqafnin. Vetëm e përqafnin dhe i qanin në supe... Sa tentonin të formulonin këshillën që të mos mërzitet, por nuk u dilte nga goja dot! Kuveti u mungonte...

O bashkëshortë, shprehni dashuri dhe dhembshuri ndaj bashkëshorteve tuaja! Shprehuni dashuri dhe konsideroni prehje për ju, ashtu siç na ka porositur i Lartmadhëruari në Kur'anin Famëmadh! Dhe jini burra! Jini burra të vërtetë! Unë mësova se nuk është burrë ai që është me bashkëshorte, por i tillë është ai që mbetet pa të, dhe që bën durim, ndonëse do të kishte mbetur vetë babë, vetë.....

Arsim JONUZI, 26.09.2009

Trëndafil shkretëtire

2009-09-23T01:17:00.009+02:00

Ëndërroj rreth shiut
Ëndërroj rreth kopshteve në rërën e shkretëtirës
Zgjohem në dhembje
Ëndërroj rreth dashurisë, gjersa koha ik përmes dorës sime

Ëndërroj rreth zjarrit
Ato ëndrra janë të lidhura për një kalë që kurrë s'di të lodhur
Dhe për flakat
Në të cilat hijet e saj lëvizin në trajtën e dëshirave të mashkullit

Ky trëndafil shkretëtire
Çdo shami e saj, premtim sekret
Kjo lule shkretëtire
Asnjë parfum i ëmbël s'më ka torturuar ndonjëherë më shumë

Dhe si ajo rrotullohet
Mënyra si ajo lëviz është logjika e ëndrrave të mia
Ky zjarr po merr flakë
Po e vërej se asgjë nuk është ashtu siç duket

Ëndërroj rreth shiut
Ëndërroj rreth kopshteve në rërën e shkretëtirës
Zgjohem në dhembje
Ëndërroj rreth dashurisë, gjersa koha ik përmes dorës sime

Ëndërroj rreth shiut
E ngre shikimin lart drejt qiejve të zbrazët
I mbyll sytë
Ky parfum i rrallë është dehje e ëmbël prej dashurisë së saj

Ëndërroj rreth shiut
Ëndërroj rreth kopshteve në rërën e shkretëtirës
Zgjohem në dhembje
Ëndërroj rreth dashurisë, gjersa koha ik përmes dorës sime

Trëndafil i ëmbël shkretëtire
Çdo shami e saj, premtim sekret
Kjo lule shkretëtire
Asnjë parfum i ëmbël s'më ka torturuar ndonjëherë më shumë

Trëndafil i ëmbël shkretëtire
Kjo kujtesë rreth Adnit nuk na hiqet neve aspak
Ky trëndafil shkretëtire
Ky parfum i rrallë është dehje e ëmbël vjeshte

Titulli në origjinal: "Desert rose"

Interpretues: Sting

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 23.09.2009

Burimi: http://www.youtube.com/watch?v=-bxRewGi77k

Për Fahredin Shehun

2009-08-20T17:37:00.005+02:00

(Kushtuar Fahredin Shehut për poezinë "A honeycomb")

I was doubting whether to raise my hand to call your name,
As it for me would be fame, while for you a shame.
*
I was thinking deeply whether to join or not,
But I am too afraid I might get a shot.
*
I was planning to draw myself by you,
But for sure the pen would get a flu.
*
I was laughing melancholically for the poetry was in a level of high,
Then it stoppped me laugh, and constantly made me cry.
*
I must now say goodbye,
Cause any additional word would be a lie...

Arthifikanti, 20.08.2009

Shpifarakut

2009-08-09T00:38:00.003+02:00

Si kisha mbet pa e dit deri tash,
Të jetosh mirë është të kesh arkadash,
Kur tek ai prehesh për mir' e për keq,
Kur s'mund të't bëj' dysh as kodër, as dreq!

Mik është ai që të thërret në gosti,
Që të rri për krahu në luftë e liri!
Ai ta ban gajlen, kur ti vetë s'e ban,
Kur të përlloç jeta, ai të merr të lan!

Pa pritur nga njerëzit dëgjova një fjalë,
Se mikut tim të dashur i bëheshka sual,
Ç'e ke atë për t'cilin deshe t'japësh jetë?
Ai është i prishur, s'bën as sa një fletë!

Kush je ti, mor ujk, që flet si i marrë?
M'i tha miku njeriut me pështymë në ballë.
Unë jam, tha, njeri që di sene shumë,
Sa t'liga ka yti mik, s'ka ujë asnjë lumë!

Çelu tokë të hyj, më përpij menjëherë,
Nga erdhi ky pis, e më bëri vrer?!
Në mesin e ditës kërkoja fener,
S'më binte në vete as shi, e as erë!

Dale, thashë, o mik, qetësohu një herë,
Nuk rashë i tëri pse më erdhi një ferrë!
Çështja do soditur, pak e nga pak,
Dhe kjo do t'i mbesë ndonjë të urti plak!

Ajo ditë pranvere në terr u shndërrua,
Për mua u ndje miku, si qeni në përrua.
Atë që ma bënë, s'e bën as magjistare grua,
Pati menduar kështu, kur Aishja u lëshua!

Pse shpife o i qelbur, turp le të't vij',
A harrove melekun Surit kur t'i fryej'?
Të ardhtë çdo krijesë, plak e çilimij,
Në mes të surratit, prore të't pështyj'!
Në mes të surratit, prore të't pështyj'!

Arsim JONUZI, 07.08.2009

Një takim tjetër me shejhun

2009-08-03T04:36:00.004+02:00

Vapë. Një vapë e ftohtë gushti. Njerëzit po frikësohen nga ky të ftohtë dhe po mbështillen, siç mbështilleshin në shkurt, mu në ato acaret përvëluese të shkurtit. (?). Më dhanë edhe mua një mbështjellëse. Të mos mërdhij as unë, se iu dhimbsesha. Mbase pas shtatë bijave më kanë. Ama të më shohësh kështu në shpirt, i thartë e i athët sa s'ta merr mendja. Si limon. Madje, një profesor imi thoshte se duhet hequr lidhëzen krahasuese, sepse nënkupton se imiton...

Çela mesenxherin. Shejhu pa se unë jam në linjë. Më përshëndeti dhe po më pyeste se si po ia kaloja këtej. Pasi më pyeti, më ndaloi t'i tregoja. "Pritmë!", – tha, "të tregoj unë!" – "Destur, ja shejh!", – ia ktheva. "Jashtë asaj se ti nuk këqyr shpesh kalendarin, ti sikur po e nuhatke aromën e Ramazanit! Por mos u bën merak, i dashuri im. Ndonjëherë mirë është të mos i dish disa punë. Çfarë do të më kishe bërë ti, për shembull, mua që e di se ai muaj i bekuar vjen edhe disa ditë, e mezi që po e pres, dhe nga qielli s'po mund të zbres!?..."

I tregova shejhut se veçmë më është zënë shtati, kurse shejhu qeshi. Më tha: "Ti je si limoni. Karakteristikat tua janë të përputhshme me të limonit, se ti nuk mund të shijohesh nga larg. Lëre se nuk mund të shijohesh, por edhe bëhesh problematik, sepse u shkakton njerëzve që të tajojnë jargë në gojë, kur të kujtojnë. Vallë, a e ke parë se si tajohet jargë, kur njeriu e sjell ndër mend limonin? Me siguri se po...

Në anën tjetër, njeriu nuk mundet të të konsumojë ashtu "të gjallë", se vështirë e ka. Te "halla Damkë" të ha "të gjallë"! Pra, duhet të të zhveshin, të të copëzojnë e të të shtrydhin dhe në gotën ku ti je duhet të ketë sheqer dhe ca ujë, meqë ti je tkurrës goje. Athëtia jote është e paparë. Thjesht, u shkakton shkrydhje. Kjo e sigurt ama është! Megjithatë, kur shoqërohesh me ato që thashë, atëherë ti je që bën mirë dhe që sjell dobi. Largon gripe. Jep thartirë që të zhdërvjell. Bën që..." dhe vazhdoi shejhu edhe më tej të më përshkruajë.

"O shejh, po unë..." – "Ngadalë, ngadalë!", – më ndërpreu ai. "Ende nuk përfundova. Për më tej, ti më je si Dritëroi..." – "Kush duhet të jetë tani ky", thashë me vete. "Shejh, a ishte ky ai kimisti i njohur shqiptar, që pati studiuar në Francë?", – kuturisa pa dashje. Shejhu qeshi. Tha: "Dritëroi, o i dashuri i zemrës sime, pati thënë: "Unë jam si këmbana; po nuk më goditët, nuk më dëgjoni!" Sa m'u dhimbs i gjori, të them të drejtën. Mendja më thoshte se ky farë Dritëroi ka ngrënë dajak sabah-aksham, se me siguri që njerëzit kanë dashur ta dëgjojnë...

"O shejh, shkova të fle!", – i thashë. "Të dëshiroj natë të qetë dhe paqja e Zotit qoftë mbi ty!", – më tha ai. "Shko pusho e çlodhu, se ndoshta je lodhur prej shtrydhjeve! Rafsh në gojë të mira dhe inshaAllah shtrydhesh nga duar të buta e të njoma!"...

Autor: Arsim JONUZI, 03.08.2009

Arthyerje

2009-07-24T01:12:00.003+02:00

O Zoti im, unë e di pse sprovohem: nga dashuria që ke për mua nuk dëshiron që unë të digjem në Zjarrin e madh të Xhehenemit, por më pastron qysh prej në këtë dunja! Këtë e bën qoftë duke më hedhur para provokimeve të njerëzve, qoftë duke më bërë të sëmurë, qoftë duke më ngarkuar me angazhime, etj. Sipër gjithë këtyre, një po e kam vështirë ta përballoj, o Sundues i krijesave: po çmendem, kur privohem nga inspirimi për të shkruar!

O Zoti im, si i këtillë nuk mund të qëndroj dot. Nuk po mund të vazhdoj së ndenjuri qetë. Si rrjedhojë, nuk po mund as të meditoj, madje! Mandej po turbullohem, po tërbohem, po mërzitem, po përçirrem, po pesimizohem, po varësohem, po lakmoj, po luftohem e po luftoj, po pësoj, po rrëzohem, po zhagitem e po rrokullisem, duke mos mundur të fle, duke pasur ankthe e ankthe, natë pas nate e çast pas çasti!

O i Bukuri i syve të shpirtit tim, ma bëj shpirtin tim reflektues të së bukurës!

O Mbret i zemrës sime, ma bëj zemrën time të nënshtruar ndaj Teje!

O Edukues i egos sime, ma bëj egon time të dëgjueshme ndaj Urdhrave Tua!

O Qetësues i mendjes sime, më bëj të mos lakmoj gjë, veç Fytyrës Tënde!

O Ushqyes i gojës sime, më ushqe duke i përmenduar Emrat Tu!

O Mbikëqyrës i trupit tim, më jep gjak të bollshëm për në Rrugën Tënde!

O i Dashuri im, dhurojua të tjerëve këtë dunja-lojë, ndërsa mua më jep bojë!

Arsim JONUZI, 24.07.2009

Dizelistë dhe benzinistë

2009-07-07T01:40:00.006+02:00

Mora edhe një çikë pendën të vë në letër nja dy fjalë ekspresioniste. Të vë në dukje këtë botë eksplozive timen; të hiqja prej barku atë lëndë shpërthyese, atë zhgan molekulash toksike prej të cilave zhgapërrehesh pa kthim. Do të villnit, do të zverdheshit fytyre, do të shtangeshit duarsh dhe do të shtrembëroheshit buzësh...Ah...me "h" grithëse të arabçes...

Qeshem me melankoli. Qeshem dhe kafshohem duarsh. Po, po. Veç ato "shiritat e bardhë" po më mungojnë, do të pandehnit. Tamam do të më merrnit për të sëmurë skizofren. Çfarë t'ju bëj unë tashti kur ju nuk e keni parasysh një aspekt të Mëshirës gjithëdimensionale të Zotit. Ai, madhëruar qoftë, ka pamundësuar përcjelljen e plotë të emocioneve. Do të thotë, thjesht njeriu s'mundet ta thotë plotësisht atë që e mendon a atë që e ndjen. Përndryshe, sali ala Muhammed, kush e di se kush do të lexonte ese?! Ndoshta kurrkush, përveç shkarravintarëve...më falni...shkrimtarëve si unë...

Kur hyn në këtë viran kompjuter, ç'të shohësh?! Shkon në ndonjë mexhlis, përgojime e shpifje dëgjon; shkon në xhami, hëm...s'po di a ta përmend... Të përlame sheh në shumë qoshe, kacafytje, çuarje inatesh deri në fund, bile duke ia kaluar edhe gomarit. Ncë, ncë, ncë! Subhanallah! Kam përshtypje se do të më dalin ferra syve e do të më çelin kaktuse nëpër veshë, duke parë e duke dëgjuar çmos! Askush prej nesh nuk është i përkryer, por edhe si duket pak po e synojnë atë. Të paktën ta synonin. Më ndryshe do të ishte, për Zotin!

Nga rreshti i parafundit prej publikut erdhi një zë se një dijetar paska thënë se ai që kërkon shokë pa të meta, mbetet pa shokë, ndërsa fare nuk i shkoi në mendje ditëziut se fare hiç nuk i respekton kodet sociale të miqësisë. Ama vetëm kishte dashur të lajmërohet se është prezent, si duket. Cakton takim dhe fare nuk skuqet kur takohet të nesërmen dhe thotë: "Valla be kejt kisha harru me ardh mbram, a! Kejt pi menve m'kish dal, a!", dhe s'ke ç'i thua, veç hajr, ngushëllim e përmirësim t'i urosh...

Aman, vëllezër, deri kur do t'i lini këta "dizelistë"? A mund të na japë sihariq ndokush se ata do të migrojnë në ndonjë shkretëtirë, ashtu siç janë edhe vetë ata, mor, i marrtë dheu!!! Kur, vallë, do të përfundojë epoka e tyre? Sido që të jetë, le ta dinë të paktën se ka krijesa që po rënkojnë nga ata! "Dizelistë" – ndoshta më pak "harxhojnë", ama një mijë e një të këqija të tjera i kanë. Në anën tjetër, ky tabori tjetër – "benzinistët". Ouf, bjermani një legen!... A i keni parë, vallë, se si ndezen – ende pa e dhezur shkrepësen, fare! Shpirtin në fyt e kanë dhe hiç më shumë se të parët nuk i kanë të rregulluara normat e bontonit, të cilave askush nuk po rrah gjoks t'ua paguajë funeralin. Kanë mbetur rrugëve të cofëta të shkretat, krejt janë duke i mbyllur hundët prej tyre. Prej normave e pata fjalën.....! Uh, ç'kundërmim! Pifjaaa...!!!

Përfundimisht, le ta marrë kush si të dojë! Ky, tek e fundit, nuk është pohim a gjykim hyjnor, por është një ndjenjë e hidhur e një të riu, por me qime të thinjura. Më mplakën ata, para se të më mplakë Zoti në mënyrë të natyrshme! Merreni me mend: gjërat dhe jeta po duket të jenë relative, ndërsa njerëzit shumë subjektivë! E tash po u puthitën këto premisa me njëra-tjetrën...katërstrofë! E nëse berberët nuk dinë si t'ua bëjnë klientëve të tyre frizurën si të Ajnshtajnit, lirisht le t'i puthitin këto premisa se mund të përfitojnë ndonjë frizurë si të atij!

Sinqerisht dhe seriozisht thënë, besimtarin e mban Dita e Gjykimit dhe dalja në shesh e secilit me të bërat e veta. Atëherë ndoshta do të kishte rehati se, përndryshe, në këtë dunja u qelbëm nga këta gojëfëlliqur. Larg, larg! Sa më larg le të rrinë dhe le të mos na afrohen!

Arsim JONUZI, 07.07.2009

Qëndrimi është gjithçka!

2009-07-03T23:40:00.031+02:00

A keni pyetur ndonjëherë se sa shihni prej një ajsbergu? Vetëm 10 % e çdo ajsbergu është i dukshëm. Pjesa prej 90 % është nën nivelin e detit! Pra, pjesa që duket mbi nivelin e detit është 10 %, ndërsa ajo që është nën të është 90 %.

Megjithatë, fenomeni i ajsbergut është i zbatueshëm edhe te qeniet njerëzore:

· Dituria dhe aftësitë – pjesa që duket (10 &);
· Qëndrimi – pjesa e panjohur për të tjerët (90 %)

Me fjalë të tjera, qëndrimi, i cili është i përbërë nga vlerat, kriteret, gjykimet, motivet, morali dhe besimi, ndikon te sjellja!

Çfarë e bën jetën tuaj 100 %?

Sa për ilustrim, le të konsiderojmë se çdo shkronjë prej alfabetit të anglishtes është e barabartë me numrin përkatës rendor, duke filluar prej njëshit:

Skills = 19+11+9+12+12+19 = 82 %

Knowledge = 11+14+15+23+12+5+4+7+5 = 96 %

Hard work = 8+1+12+4+23+15+18+11 = 98 %

Attitude = 1+20+20+9+20+21+4+5 = 100 %

Çfarë mund të bësh?

· Mund të bësh gjithçka, por jo të gjithat përnjëherë!
· Mund të bësh gjithçka, por nëse është e rëndësishme sa duhet për ty që ta bësh!
· Mund të bësh gjithçka, por mund të mos jesh më i miri në gjithë atë që e bën!
· Mund të bësh gjithçka, por ka kufizime!
· Mund të bësh gjithçka, por do të të duhet ndihmë!

Thëniet më të mira mbi qëndrimin pozitiv:

Mendimi pozitiv është fara e rezultatit pozitiv!

Nëse nuk të pëlqen diçka, ndryshoje atë. Nëse nuk mund ta ndryshosh, ndryshoje qëndrimin tënd. Mos u anko!

Ndryshimi më domethënës në jetën e njeriut është ndryshimi i qëndrimit të vet. Qëndrimet me vend prodhojnë veprime me vend!

Nëse me të vërtetë dëshiron të jesh i lumtur, askush nuk mundet të të ndalë, përveç Zotit!

Se a është një gotë gjysmë e mbushur a gjysmë e zbrazët, kjo varet prej qëndrimit të njeriut që e shikon atë!

Për çdo gjë ka mënyrë më të mirë. Gjeje!

Qëndrimi pozitiv nuk është thjesht destinacion tek i cili vetëm duhet të arrijmë. Ai është mënyrë e të jetuarit!

Dallimi në mes një njeriu të suksesshëm dhe të tjerëve nuk është te mungesa e diturisë, por te mungesa e vullnetit!

Mendimtari pozitiv e sheh të padukshmen, e ndjen të paprekshmen, dhe e arrin të pamundurën!

Njeriu me vetëbesim e arrin edhe besimin e të tjerëve!

Ti do të shkosh vetëm se aq larg sa ta merr mendja se mund të shkosh!

Gabimi më i madh është t’u shmangesh situatave në të cilat do të mund të bëje ndonjë gabim!

Qëndrimi pozitiv është si magnet ndaj rezultateve pozitive!

Jeta e secilit është reflektim i qëndrimit të vet!

Qëndrimet pozitive krijojnë një zinxhir me veprime të mendimeve pozitive!

Qëndrimi, e jo prirja, determinon lartësinë tuaj!

Asnjëri nuk dështon, nëse e jep maksimumin nga vetja!

Herët ose vonë, ata që fitojnë janë ata të cilët e mendojnë atë (fitoren)!

Qëndrimi kreativ është gjenerues për përparim dhe zhvillim!

O do të gjej një mënyrë, o do të bëj një!

Ji ndryshimi që dëshiron ta shohësh në botë!

Fali të tjerët, e edhe ti do të jesh i falur!

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 03.07.2009

Shënim. Për ta pasur versionin të plotë, i cili është në Power Point, klikoni këtu!

Dëshirim

2009-06-19T03:08:00.006+02:00

Çfarë është kah më dëshiron kjo zemër e thyer, vallë? Një celular? Një kompjuter? Një veturë? Një apartament? – Ncuk! Kurrnjërën prej këtyre. Vetëm një gjelbërim kërkoj, absolutisht! Vetëm një vend me gjelbërim dhe kurrgjë tjetër. Ama jam duke folur bash kah del shpirti! Celularin do ta mbyllja; në imejl do ta aktivizoja mundësinë e vetëkthyerjes së porosisë, duke shkruar se nuk jam në dispozicion; në Facebook do të shkruaja se jam në udhëtim zyrtar për qëllim të komplikuar e zor të kuptueshëm për ata që s'më njohin; familjarëve e fqinjve do t'u thosha se jam i ftuar në një seminar konspirativ. – "Mor, ku shkuaka ky djalë? Ore, hej!!!" – "Mos u bëni merak, kthehem sa çel e mshel, e çel e mshel sytë!"...

Ta paça marrë një valixhe fare të vockël, në brendinë e së cilës nuk do të kishte gjë, veçse një pëlhurë, pak misk dhe Librin. Hiçasgjë më shumë. S'ka ç'më duhet gjë më tepër! Nejse, sa i përket udhëtimit, sha Zote, në këmbë do të isha nisur! Eh, kadal-kadal, këmbë e duar e nga pak duke u zvarritur, kisha mbërritur dikur. Nuk asht, obo, problem! Ihaaa...

Eca e eca, e kur shikova pas, vërejta se bajagi larg kisha vajtur. Hëm, këqyr andej e këqyr këndej, diqysh si vend i huaj më dukej. Ishte një vend fare i pabanuar. Aman, ama ç'jeshillëk që kishte gjithandej?! Pa dale! Auuu! Ç'cicërima të këndshme?! Of, of, of! O Arthim, pa ktheje kokën pak më andej! – thashë me vete. Këqyr, more, çfarë lumi i qetë! Të rehatuaka, ej! Të tërin po të rehatuaka! Po unë qenkësha verbuar për gjelbërim, moj nënë, moj loçkë! Ah, të bëfsha e të kthefsha në qytet, hë! Ne kinse qytetarë, ama njëmend të kalbur në organizëm! S'paskam thithur ajër të pastër me vjet...

Vendi në të cilin u stacionova ishte mbase një Atlantidë tjetër! Shumë ishte e bukur, bre! Sytë të pushonin, me të vërtetë! Për çudi, duke ecur rreth e përqark, pashë se në një breg kishte qenë edhe një shtëpi e vogël. Iu afrova, hapa derën, hyra brenda, por nuk pashë askënd. Asgjëkafshë nuk kishte, veç një foteleje dhe një kornize me mbishkrim: "Jeto sikur je i gjithmonshëm, puno sa të mundesh, arrij ku të synosh, por gjej një moment kur çpërvidhosesh!" I dhashë mandej edhe një shikim dhe u ndala. Brej, a je n'andërr a në zhgandërr? – thashë me vete. Hajt, thashë, të bërtas e të provoj mos po zgjohem, se sikur fjetur më dukej vetja. Aaa! Ooo! Aaaaa!!!... Ma jok – zgjuar kisha qenë! He, moj bela, a bëhet që dikush të më ketë vërejtur? Ç'është më e misteriozja, edhe po të më kishte vërejtur, po si ka mundur ta dinte brendinë time, atë që unë e ndiej??? Hëm, hajt lëre...

Filloi të errësohet e unë, në një anë, tepër shumë më pëlqente ai kolazh zërash prej karkalecave, bretkosave, shpezëve e insekteve të ndryshëm që cicëronin e fishkëllonin, por, në anën tjetër, jo se frikohesha, por mishi më dridhej pi tutës, heh! Bëra kështu: hyra në atë shtëpinë dhe fillova të vështroja natyrën e bukur nga dritarja, dhe po dëgjoja cicërimat e këndshme të shtazëve si dhe shushurimën rehatuese të lumit. Isha kënaqur krejt e hajt! Më kishte zënë gjumi çaty në prozore. Kur u zgjova në mëngjes, për të falur sabahun, një ezan më trazoi, por s'kam idenë se nga erdhi, nime nja katër-pesë minuta s'munda të lëviz nga ... pe tham ship: isha përzdredh keq, por ama erdha në vete më pas, shyqyr Zotit. Fala sabahun dhe dola për të thithur pak nga ajri i freskët i mëngjesit. Ah, u shtriva edhe pak ashtu n'kokërr t'shpinës. Po si n'fush' t'Allahit, mo! Më kishte zënë gjumi edhe atypari. Më doli gjumi përsëri pak më vonë, dhe shkova deri tek shtëpia për të marrë një çikë buke që e pata futur në çantë. Kur, në prag të derës, pashë një plaf në të cilën shkruante "WELCOME", ama kishte qenë e kthyer mbrapsht. Ah, thashë me vete, kush e di se ky nikoqiri i shtëpisë a i ka vijuar dy ditë shkollë a ndoshta hiç?!!! Kur e ngreva ta drejtoj, pashë një letër nën të! Eu, bre! Kur e hapa, ç'të lexoj?! Në të shënonte: "Djalosh bukurosh, e di se dje nuk ta ka kapur syri këtë gabim-mbrapshti, por, nëse e ke parë sot këtë letër, merri plaçkat, përshëndetu me shtëpinë që e shfrytëzove, ngarkoji këmbët në supe dhe shkepja në shtëpi. Kaq kishte e jotja, e tash prapë të pret familja, jeta, puna, angazhimet, etj. Hajt, me mixhën!"...

S'pata çfarë të bëj, pos të veproj ashtu si m'u tha. E mora valixhen dhe u nisa te prapa për në shtëpi. Sidoqoftë, fort ke, a? Unë për vete u kënaqa. Kalova shumë mirë dhe paharrueshëm. Ndoshta as një ditë e plotë nuk i ra me qëndrue, po bile ia di lezetin edhe asaj kohe të shkurtër. Bereqat versen! Pa dale, pak! Krejt mirë, po kush ishte ai që më përcolli gjithnjë, vallë? Mos ishte...?

Autor: Arsim JONUZI, 19.06.2009

Meshkujt fitojnë hyri në Xhennet, po çfarë fitojmë ne?

2009-06-17T23:17:00.007+02:00

Kjo është një pyetje që e ndeshim të shtrohet shpesh dhe me të vërtetë përbën një çështje për të cilën shumë prej nesh kanë interesim të dinë. Në këtë kontekst, për atë motër dhe për të gjithë të tjerët e të tjerat që e kanë në mendje këtë pyetje, them:

Para së gjithash, e dashur motër, Xhenneti dhe Xhehennemi, në rastin tonë, çështja e hyrive symëdha si dhe e gjithë ajo që ndodh në to [në Xhennet apo në Xhehennem (sh.p.)] janë çështje të botës së pastajme. Veç kësaj, këto bëjnë pjesë në dimensionin e së padukshmes rreth së cilës ne kemi njohuri shumë të kufizuara. Këto çështje, pra, janë përtej të kuptuarit tonë; janë çështje tek zbërthimi i të cilave nuk mund të arrihet me anë të të menduarit ose arsyes, dhe ne njëmend nuk kemi dijeni rreth këtyre gjërave, me përjashtim të asaj që na është bërë e ditur nga Kur'ani Famëlartë dhe nga Sunneti i Pejgamberit, alejhi selam. E tëra që duhet të bëjmë është që të besojmë në këto gjëra të së padukshmes, duke e pasur në mendje faktin se e vërteta e plotë rreth tyre nuk merret vesh, veçse përmes informimit të drejtpërdrejtë nga Allahu i Lartësuar.

Më tej, njeriu, në të vërtetë, nuk duhet t'u hyjë imtësirave e as të llastohet në polemizime që për temë kanë çështjet e së padukshmes, pa pasur paraprakisht dije të mjaftueshme rreth tyre, sepse vërtet nuk ka dobi, nëse situata është si u cek [(pra, nëse polemizohet pa pasur dituri adekuate (sh.p.)]. E nëse vihesh në një situatë të atillë, është e rekomanduar që të thuhet se Allahu i Madhëruar e di më së miri! Në këtë kontekst, Allahu i Lartësuar thotë: "Mos iu rrek asaj për të cilën nuk ke njohuri, sepse të dëgjuarit, të parët dhe zemra, për të gjitha këto ka përgjegjësi!" (Kur'an, 17: 36).

Motër e dashur! Në këtë artikull janë të shtjelluara disa çështje rreth Xhennetit prej asaj diturie të pakët që na ka dhënë Allahu i Lartësuar dhe Pejgamberi i Tij, të cilat ne, si gra besimtare, duhet t'i kemi parasysh, në kohën kur në kokë na shfaqen pyetje si kjo për të cilën jemi duke folur:

1. Allahu është më i Drejti dhe më i Mëshirshmi!

Gjëja e parë dhe njëkohësisht më e rëndësishmja për t'u mbajtur në mend është se jemi duke bërë fjalë rreth Allahut të Lartësuar – Zotit të botëve. Subhanallah! Mos harroni se ai është i Gjithëmëshirshmi dhe Mëshirëploti, është i Drejti dhe absolutisht nuk ka më të drejtë se Ai, madhëruar qoftë përherë! Më tej, Ai është i Paanshëm dhe nuk ekziston kush tjetër që është më i paanshëm se Ai! Andaj, Ai kurrën e kurrës nuk do të të kishte poshtëruar e as që kurrë nuk do të ishte treguar i padrejtë kundrejt teje, oj motra ime besimtare! Për më tej, nëse meshkujve xhennetlinj u ka premtuar hyri symëdha, me siguri se edhe femrave që do të jenë në Xhennet do t'u japë diçka të barasvlershme! Nuk ka mundësi që Ai të favorizojë meshkujt më shumë se femrat! I Lartësuar është Allahu nga kjo! Ajeti kur'anor qëndron: "Kush bën ndonjë nga punët e mira, qoftë mashkull ose femër, duke qenë besimtar, të tillët hyjnë në xhennet dhe nuk u bëhet asfarë padrejtësie!" (Kur'an, 4: 124).

2. Allahu i Lartësuar krijoi meshkujt ndryshe nga femrat!

Një gjë tjetër që duhet ta kemi parasysh është se ajo që dëshiron femra mund të jetë e ndryshme nga ajo që dëshiron mashkulli. Këtë e dimë të gjithë. Prandaj, vallë, a nuk e di Ai që na krijoi se çfarë dëshiron më së shumti secila krijesë e Tij? Kur'ani përgjigjet: "A nuk e di Ai që ka krijuar, kur dihet se Ai depërton në thellësi të sekreteve, i njeh hollësitë?!" (Kur'an, 67: 14). Si rrjedhojë, jini të nënshtruara paluhatshëm ndaj Tij dhe shpresoni në Të! Pra, Vetë Allahu i Lartësuar, i Cili e njeh natyrën tonë femërore më së miri, do të na japë prej Xhennetit atë që më së shumti na plotëson ne (që më së shumti na kënaq)!!! Kur'ani Famëlartë thotë: "Ne kujdesemi për ju, si në jetën e kësaj bote, ashtu edhe në botën tjetër, ku do të keni atë që dëshironi dhe gjithçka kërkoni!" (Kur'an, 41: 31).

3. Në Xhennet, femra e ndershme muslimane do të jetë e martuar me bashkëshortin e vet dhe do të jetë e kënaqur me këtë!

Allahu i Madhëruar do t'i martojë femrat besimtare me bashkëshortët e tyre përkatës të dunjasë, kuptohet nëse kanë qenë prej besimtarëve, dhe kjo, faktikisht, do të jetë kënaqësi për to. Përndryshe, s'do mend se kjo gjë do të dëshirohej dhe dëshirohet nga femrat. Ato nuk do të kishin dëshiruar dikë tjetër!
Në qoftë se një grua nuk do të ishte martuar gjatë jetës së vet në këtë botë, ose nëse ndodh që bashkëshorti i saj i dunjasë të mos jetë prej banorëve të Xhennetit, atëherë Allahu i Lartësuar do ta martojë atë me ndonjë prej meshkujve besimtarë të Xhennetit. Për më tepër, femrat do të jetojnë me bashkëshortët e vet, me fëmijët e me familjet e veta në pallatet e tyre të Xhennetit, dhe do të mjaftohen me këtë!

"(Përfundimi i mirë është) Xhennete të Adnit (vende të përjetshme) ku do të hyjnë ata, edhe prindërit, gratë dhe fëmijët e tyre të cilët kanë qenë vepërmirë, ata do t'i vizitojnë melaiket duke hyrë në secilën derë!" (Kur'an, 13: 23).

"Hyni në Xhennet, ju dhe gratë tuaja, të gëzuar! Atyre u shërbejnë me enë e gastare nga ari, aty do të kenë çka u dëshiron shpirti dhe çka u kënaqet me të syri. Ju do të jeni aty përgjithmonë!" (Kur'an, 43: 70-71).

Ibën Kethiri (Allahu e pastë mëshiruar!) ka thënë: "Ato (gratë e Xhennetit) e ulin shikimin dhe nuk shikojnë meshkuj të tjerë, kështu që ato nuk mendojnë se ka diçka tjetër në Xhennet që është më e bukur se bashkëshortët e vet!" [Këtë e mbështesin edhe ibën Abbasi, Katade, 'Atta el-Hurasani dhe ibën Zejdi]

Veç kësaj, përcillet të jetë thënë se femra do t'i thojë bashkëshortit të vet: "Pasha Allahun, nuk mendoj se ka diçka tjetër në Xhennet më të mirë se ti, e as që ka diçka tjetër në të që është më e dashur te unë se ti! Falënderimi i qoftë Allahut që të ka bërë ty për mua dhe mua për ty!" [Tefsir el-Kuranun Adhim]

4. Në Xhennet nuk do të ketë xhelozi!

Mbaje në mend, oj motra ime, se jeta në Xhennet nuk është aspak e ngjashme me jetën e kësaj bote; është një botë që s'ka asnjë gjë të përbashkët me jetën e kësaj bote, përveç emrave. Realiteti i gjërave është tërësisht i ndryshëm...
Kënaqësitë dhe ndjesitë që përjetojmë në jetën e kësaj bote do të përjetohen në mënyrë të ndryshme dhe më të mirë e më të pastër kur të kalojmë në botën tjetër. Do të hamë e do të pimë, por nuk do të ketë as jashtëqitje e as fëlliqësira të tjera. Trupi i asnjërit prej nesh nuk do të nxjerrë asnjë jashtëqitje ose sekrecion dhe nuk do të plakemi. E jo vetëm aspekti fizik, por edhe ana psikologjike dhe natyra e secilit prej nesh do të jenë të ndryshme. Kur'ani Famëlartë thotë: "Nga zemrat e tyre kemi hequr (kemi zhdukur) çdo gjë që ishte krijuar nga zilia (nga urrejtja), janë në xhennet, ku rrjedhin lumenj, e ata thonë: "Falënderojmë Allahun që na udhëzoi për këtë (për iman, për punë të mira, na e hoqi zilinë, na futi në xhennet), pse sikur të mos na drejtonte Allahu, ne nuk do të dinim të udhëzoheshim. Vërtet, të dërguarit e Zotit na e thanë të vërtetën dhe ne u besuam!" E atyre u drejtohet thirrje: "Ky është xhenneti, ju dha juve për shkak të asaj çka vepruat"!" (Kur'an, 7: 43).

Pejgamberi, alejhi salatu ue selam, ka thënë: "Grupi i parë i besimtarëve që do të hyjnë në Xhennet do të duken sikur hëna kur është e plotë. Ata nuk do të pështyjnë, nuk do të fryejnë hundët e as nuk do të nxjerrin jashtëqitje aty. Enët dhe krehrat e tyre do të jenë prej ari e argjendi; temjanët djegës të tyre do të jenë prej drurit të aloes [aloe = lloj bime (sh.p.)], e djersa e tyre do të jetë misk. Secili prej tyre do të ketë nga dy gra, të cilave, prej bukurie që kanë, në krejt mishin e tyre u vërehet palca e pulpave [Pulpë = Pjesa e mishtë më e trashë që është prapa kërcirit të këmbës nga leqet e poshtë (sh.p.)]. Aty nuk do të ketë mospajtime, zënka apo armiqësi, dhe zemra e secilit prej tyre do të jetë si një; dhe ata do ta madhërojnë Allahun mëngjes e mbrëmje!" [Buhariu dhe Muslimi]
Gjithashtu, ai ka thënë: "Ata nuk do ta xhelozojnë njëri-tjetrin!" [Buhariu]
Prandaj, megjithëse meshkujt do të kenë hyri symëdha, ne nuk do të xhelozojmë! Po, duket e vështirë (për t'u besuar) tani, por është po aq vështirë sikur të imagjinojmë duke ngrënë e duke pirë pa hedhur ndonjë sekretim (jashtëqitje), gjë që do të jetë evidente. Pra, jini të qeta! Aty do të ketë vetëm dashuri dhe paqe, e jo xhelozi!

Përndryshe, a nuk mendon se Njëshi nuk ka mundësi të të rikrijojë, asaj here pa xhelozi dhe pa ndjenjat e tjera "femërore", kur ka pasur mundësi të të krijojë me to [me xhelozi e kështu me radhë (sh.p.)]?! Natyrisht se mundet, pra!

Ngazëllohu, oj motër! Përveç kësaj, femrat besimtare do të jenë më të mira se hyritë! Po, me të vërtetë. Lexoje të thënën vijuese dhe ngazëllohu, gëzohu: "Gjendja e femrave besimtare në Xhennet do të jetë më e mirë sesa gjendja e hyrive; ato, pra, do të jenë më të larta për nga statusi dhe më të bukura!"

Sa i përket kësaj çështjeje, janë përcjellë disa hadithe e transmetime, por asnjë prej tyre nuk është vërtetuar të jetë i besueshëm. Sido që të jetë, nëse një femër e devotshme hyn në Xhennet, kjo për të do të jetë si rezultat i veprave të saj të mira si dhe për shkak të shpërblimit që ia jep Allahu i Lartësuar për devotshmërinë e treguar dhe angazhimin e saj në këtë fe. Ndërkaq, sa u përket hyrive, të cilat janë një nga kënaqësitë e Xhennetit, ato janë krijuar vetëm në Xhennet për hir të dikujt tjetër, faktikisht, janë krijuar si shpërblim për meshkujt besimtarë për punët e tyre të mira.

Së këndejmi, ka dallim shumë të madh ndërmjet asaj që hyn në Xhennet sepse ka bërë punë të mira dhe ndërmjet asaj që është krijuar të jetojë vetëm aty dhe për hir të dikujt tjetër që ka bërë punë të mira. E para është princeshë dhe mbretëreshë, ndërsa tjetra, pa marrë parasysh se sa është e bukur, pa mëdyshje se është më e ulët në status se mbretëresha. E, ndryshe nga mbretëresha, kjo tjetra karakterizohet nga fakti që i nënshtrohet urdhrit të zotërisë besimtar [mashkullit besimtar xhennetli (sh.p.)] për të cilin Allahu e ka bërë si shpërblim!"

Në lidhje me këtë, shejh ibën Uthejmini (Allahu e gradoftë me Xhennet!) ka thënë: "Konsideroj se femrat (besimtare) të kësaj bote do të jenë më të mira se hyritë symëdha, madje, edhe në pamjen e jashtme, e Allahu e di më së miri!" (Fetvaja e Nur a'la el-Darb).

Të flasim pak nga aspekti logjik tani. A nuk do të ishe ti më e bukur? Ne kur e vështrojmë veten dhe natyrën tonë femërore, e vërejmë Drejtësinë dhe Urtësinë e pafundme të Allahut të Lartësuar për mënyrën se si Ai na ka krijuar. Pra, është nga natyra jonë femërore që shumë prej neve femrave, në përgjithësi, jemi të kënaqura që t'i kushtohemi vetëm një mashkulli!

Pyeteni veten ose ndonjë femër që ju e merrni më të besueshme në lidhje me pyetjen vijuese dhe do ta kuptonit se çfarë dua të them! Pyeteni dikë...! Pra, a do të ishte më mirë të ishit tepër e bukur dhe kështu vetëm për burrin që ju dashuron, apo të kishit një pamje të rëndomtë, por për burra të ndryshëm? Unë jam e sigurt se pak femra do ta kishin zgjedhur opcionin e dytë...!!! Ne nuk kemi të drejtë të shprehim dyshime ndaj Allahut! Vërtet, nëse gjykojmë rreth kësaj, na takon të themi se nuk kemi të drejtë të hamendemi rreth Allahut të Lartësuar për çfarëdo që Ai bën, si e bën dhe kur e bën! Nuk duhet as edhe të hamendemi rreth Urtësisë së Allahut që na ka krijuar në këtë natyrë që e kemi, e as në natyrën në të cilën do të na rikrijojë në të ardhmen. Ne e dimë se Ai është Bujar dhe i Mëshirshëm, dhe ne duhet të besojmë në Të! Njëmend, Ai është i Gjithëdituri, i Informuari për të gjitha. Ai është i Drejti dhe Ai e di më së miri!

E, sa për hir të argumentimit, pra, edhe nëse Allahu, me Urtësinë e tij të pafundme, vendos që meshkujve besimtarë t'u japë hyri symëdha, kurse femrave besimtare asgjë [të barasvlershme (sh.p.)], ashtu le të jetë! Megjithatë, dije me vendosmëri në zemrën tënde dhe beso palëkundshëm në mendjen tënde se ajo do të ishte më së miri për ty! Dije se Ai, madhëruar qoftë përherë, nuk tregohet i padrejtë ndaj teje dhe se Ai do të të japë NËSE DHE VETËM NËSE Ai ka dëshirë, kurse do të të kishte privuar NËSE DHE VETËM NËSE ti e meriton atë. Përndryshe, ku do të mbette besimi yt në Të, madhëruar dhe lavdëruar qoftë përherë?!

Për të dhënë gjykimin, në vend se të merakosemi se çfarë Allahu u ka premtuar meshkujve dhe të garojmë me ta, ne duhet të përqendrohemi se si t'i shërbejmë më mirë Allahut dhe si ta adhurojmë Atë më mirë! Më tej, ne duhet ta përmirësojmë lidhjen tonë me Të, kështu që të mund të shpresojmë në faljen dhe shpërblimin e Tij të madh. E, si rrjedhojë e Mëshirës së Tij, Ai të na bëjë të mundshëm Xhennetin!

Mendo rreth kësaj, motër e dashur! Pra, edhe sikur t'i mësonim të gjitha imtësirat se si do të jetë jeta në Xhennet dhe se çfarë shpërblimi do të fitojnë femrat besimtare, ne nëse dështojmë në adhurimin dhe shërbimin ndaj Allahut, ajo dituri jona do të na ishte fare e padobishme, apo jo...???

Nëse je prej atyre femrave që e lini këtë botë, duke e pasur të fituar Kënaqësinë e Allahut të Lartmadhëruar, atëherë ne ju japim sihariq, motër e nderuar. Për më tepër, nëse jeni prej atyre që do të hyni në Xhennet, ju do të keni kënaqësi të atilla që syri nuk i ka parë, veshi nuk i ka dëgjuar dhe mendja nuk i ka përfytyruar ndonjëherë më parë. Ti do ta kesh gjithë atë që e dëshiron, madje, në mënyrën më të mirë. Ti do të jesh shumë më e bukur sesa që mund të imagjinosh, do të jesh me status më të lartë sesa që mund ta paramendosh, si dhe më e lumtur se kurdoherë që ke qenë! Veç kësaj, do të jesh e kënaqur me bashkëshortin dhe me familjen tënde. Do të të jepet gjithçka që do të dëshiroje; gjithçka që pëlqen, ajo do të të jepet! Në Xhennet nuk ka mundësi të gjesh diçka që të çrregullon a shqetëson, e asgjë nuk të shkakton xhelozi, si dhe përherë do të jesh nën Përkujdesjen e të Madhit Allah – të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit!

Pas gjithë kësaj, për çfarë do të kishe pyetur më tepër...???

Autore: Esma bint Shamim (Asma bint Shameem)

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 17.06.2009

Recensent: Nehat ISMAILI

Lektor: Ilmi REXHEPI

Asistente alternative: Mimoza SINANI

Burimi: http://groups.yahoo.com/group/LoveIslam_LiveIslam/message/630

Letra e një maturanti

2009-05-14T19:29:00.014+02:00

Thuajse u rrumbullakësuan dymbëdhjetë muaj që kur pata maturuar edhe unë. E mbaj mend këtë ngjarje dhe aq më pati ardhur e dhimbshme dhe e paharrueshme ajo ndarje sa që më duket se ju, o maturantë të tanishëm, do ta harroni më përpara se unë.

Të mitë i numëronin ditët, ndërsa mua më shtohej përlotimi – sa më pak ditë, aq më shumë lotim. Vërtet patëm rënë në një fatalizëm, prej të cilit shumë pak shpëtonin. Mjaftonte të na kujtohej ndonjë ndodhi, eh, t'i them ashtu më qesharake, e ne të gjithë lëshonim qeshje prej thellësisë së vetes, shpesh duke i bashkëshoqëruar me lot. Konsideroj se e keni parasysh një fotografi të tillë, si një hokaxhi të na tregonte një humor, e ne të mos mundnim të vazhdonim për ta dëgjuar më tej, për shkak se na duhej ta mbanim barkun. Mirëpo, në ato momente, të zgjohej njëri e të thoshte: "O SHOKË, NUK DO TË JEMI MË BASHKË, S'KA MË SHTATOR QË NA BASHKON!!!" dhe me të vërtetë ashtu doli, vërtet nuk pati tjetër shtator bashkues...!!!

I llogaritnim orët mësimore, siç i llogarit i burgosuri minutat në burg, veçse normalisht se ka dallim mes këtyre situatave. "Hej! Krejt, krejt, ama në edukatë fizike jemi kënaqur vallah, nuk harrohet dot!" – rikujtonte njëri prej në fund. "A e harruat gjeografinë, vallë?" – ia kriste tjetri. "A nuk ju kujtohet se ka qenë lëndë që e prisnim me shumë kënaqësi?!" Të tjerët përmendnin matematikën, gjuhët, kiminë, biologjinë, historinë e kështu me radhë. Një tjetër, atje kah qoshi i klasës, filloi të rikujtojë momentet më të paharrueshme me kujdestaren e klasës. Eh, a pati mundësi të mbahet ndokush?!!! Për çudinë tonë, ai kishte shkruar një letër dhe, me leje të kujdestares, filloi ta lexojë zëshëm:

"E dashura dhe e shumërespektuara kujdestare! Në vitin e parë, atëherë kur e tërë bota na dukej e mjegulluar, patëm ardhur në këtë shkollë, por nuk e kishim kujtuar se kaq shpejt do të kalojnë këto katër vjet. Ah, nuk po mundem të vazhdoj më, është kah më del zemra prej vendit, profesoreshë! Nuk e di se çfarë po më ndodh! Unë...unë...uuuun..." dhe plasi e qajtura në klasë. Bërtitnim sikur të na kishte vdekur nëna. "Profesoreshë, unë e di dhe e pranoj se të kam shkaktuar shumë probleme, por jam penduar, nuk ta merr mendja se sa! Dëgjonim prej djalit tuaj se shpesh të është shkaktuar tensionim i gjakut për shkakun tonë, veçanërisht për timin!" – "Në rregull është, Blerim, unë veçmë ta kam falur!" – i pati thënë kujdestarja, gjersa lotët i shkuan deri te buzët që i dridheshin nga ligështimi...

"Profesoresha jonë e mirë, ta kesh bile tash parasysh se ne tanimë jemi bërë djem të mirë e vajza të sjellshme, vërtet po na bien ndërmend fjalët tuaja! E kishit pasur shumë me vend, oj nëna jonë e dytë! Shumë herë na patët folur, e ndjenim se e kishit me plot sinqeritet dhe pa asnjë prapavijë të zezë, por ja që mendja jonë prej adoleshenti këqyrte vetëm të bënte marrëzira, po, tek e fundit, secili kur ka qenë në këtë periudhë ka bërë kështu, apo jo?" – vazhdoi më tej Blerimi dhe priste për miratim nga kujdestarja, kur ajo papritmas buzëqeshi, gjë që e çoi gjithë klasën të buzëqeshë dhe të duartrokasë fuqishëm.

"E nderuara jonë, për fund, unë në emër të klasës si dhe në emrin tim personal, ju falënderojmë bash nga podrumi i zemrës për gjithë atë konsideratë dhe përkujdesje që e keni bërë ndaj nesh! Luajtët shumë më tepër role se vetëm profesoreshë që mban evidencë për mungesat. Gjithmonë na keni këshilluar dhe, nëse nuk na kanë shkuar në mend atëbotë, sigurisht se do të na kujtohen dikur më vonë!"

"Besoj se nuk do t'ju harrojmë kurrë, profesoreshë!" – "Ashtu është!", bërtiti e tërë klasa. "Shpresojmë se as ju nuk do të na harroni ne, kështu që lidhja jonë të vazhdojë edhe më tej, edhe pas maturës! Ne kërkojmë edhe një herë nga ju që ta na falni për çdo gjë që nuk ju ka pëlqyer tek ne dhe ju themi se do të kishim xhelozuar nëse gjeneratat e ardhshme i doni më shumë se ne! Profesoreshë, Zoti ju bekoftë dhe ju dhëntë të gjitha të mirat!"...

Shkruan: Maturanti i pavdekur (a.j) 14.05.2009

Kushtuar: Prof. Sezxhane Dearit dhe të gjithë profesorëve tanë të tjerë!

Незатворени очи

2009-05-07T23:25:00.014+02:00

Се разбудив, се доближив до пенкалото и почнав да ја опишувам онаа ноќ. Пред сé, ги замолив очите да останат покрај мене. Тие всушност беа меѓу малкуте елементи што ме подржаа. Ех, па каквa поддршка би дале тие, би прашал некој. Па, огромна, би му одговорил...
Тоа што го гледам ме прави честопати да се задлабочам сé повеќе и повеќе. Бескрајно би одел, си велам, длабоко во мислите, и не би го ни гледал тоа што го одам, изоденото. А би сакал, нели, тоа да биде нешто незаборавно и посебно. Сепак, едно нешто е малку парадоксално, оти за толкаво задлабочување потребна е само некаква мала цена. Малечка една, па дури и невидлива, како од фигуративен, така и на буквален аспект. Значи, освен окото, во играта или во нашево „патување“ неопходно е да „присуствува“ и увото! Кога сме кај тоа, ајде да се потсетиме малку на Бетовен. Тој рекол: „Дозволете ми да им ја направам музиката на луѓето, па вие, ако сакате, направете им ги законите!“
На окото и увото, сега им се придружува и раката – моторот и овозможувачот на одењето. Таа е, за првата категорија „патници“, шоферот или таа што го одбира патот. Понатаму, за втората категорија, раката e кралица на стилот на рефлексијата. Од неа, значи, зависи судбината на ефикасноста на патувањето. Крајно, за „третите“, таа е каналот од умот, преку телото, сé до очите, па потоа во умот на другите...

Епилог...

Вреди кога не ви се спие, дефинитивно. Инаку, сé во животот вреди, дури и тоа што не вреди! Во овој контекст, умно е да се труди да се наоѓа хармонија помеѓу нештата и работите. Патем, пораката на оваа рефлексија е да се соединат: окото, увото и раката, и да создадат една убава внатрешна енергија, или пак да ја отргнат лошата, која што можеби циркулира внатре во нас.

Писателите буквално раѓаат кога ја пишуваат својата рефлексија. Раѓаат токму како што жената го раѓа бебето!

Автор: Arsim JONUZI, 07.05.2009

Лектор: проф. д-р Елена ПЕТРОСКА

Arsified reflection

2009-04-28T02:07:00.010+02:00

So it was written, so it shall be done!

I decided myself to be amongst those who are willing to strive - and I came to know that it was worth it...

I decided myself to love and spread love - and I realized that love and loving requires a lot of sacrifice...

I decided myself to be kind - and I am not planning to change opinion, though "poor the jar when a stone hits it, and poor the jar again when the jar hits a stone"...

Some people were interrupting me, but I decided to go on as, when I looked back, I saw MYSELF saying "go on"...

Consequently, I decided to curse them, but I couldn't because of lack of time - I had a couple of good things to say, instead...

Anyway, it came to my mind to hate them, but my heart showed itself so uncapable to accept it enter...

Then, I decided not to do anything, but I realized that I was doing something - nothing...

Afterwards, if I had to do or say anything, I decided to make a reflection for the others to feel...

Hereupon, I wish I were more powerful, so that I would have been more useful...

But, I also wish I was weaker, so that I would have been more expressful...

And if I weren't a boy, I think I would have cried one day and some hours more...

Maybe now you know why do they cry.

However, I looked around and heard myself saying "enough, because I can't afford"...

Lastly, I decided not to decide anymore, but I came to know that I've made another decision...

So it was written, so it shall be done!

Author: Arsim JONUZI, 27.04.2009 (23:52)

Ushqimi i parë i xhennetlinjve

2009-04-20T18:36:00.009+02:00

Transmetohet se Enesi (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!) ka thënë: "Kur Abdullah ibën Selami dëgjoi për ardhjen e Pejgamberit, alejhi selam, në Medine, erdhi tek ai dhe i tha: "Do të të pyes rreth tri gjërave të cilat nuk i di kush, pos një i dërguar i Zotit:

§ Cila është shenja e parë e Kijametit?
§ Cili do të jetë ushqimi i parë i xhennetlinjve?
§ Pse ndodh që fëmija t'i përngjajë babait, dhe pse ndodh që t'i përngjajë dajës?"

Ndërkaq, Pejgamberi, alejhi selam, pati thënë: "Xhibrili sapo m'i tregoi përgjigjet e këtyre pyetjeve." Abdullahu ia ktheu: "Ai (do të thotë, Xhibrili), prej të gjithë engjëjve të tjerë, është armiku më i madh i çifutëve!" Më pas, Pejgamberi, alejhi selam, i tha: "Shenja e parë e Kijametit do të jetë një zjarr i cili do t'i tubojë njerëzit e lindjes dhe të perëndimit. Më tej, ushqimi i parë i xhennetlinjve do të jetë një vrigull i veçantë (vrigull i pasmë) nga mëlçia e peshkut. Edhe më tej, sa i përket ngjasimit, nëse një njeri bën marrëdhënie seksuale me gruan e vet dhe nëse ai ejakulon (ndjen orgazëm) i pari, fëmija do t'i ngjajë babait; e nëse gruaja ejakulon e para, fëmija do t'i ngjajë asaj!" (Sahihu i Buhariut, vëll 4, libri 55, nr. 546: Profetët (vëll 4: nr. 543-658))
Me të dëgjuar këtë, Abdullah ibën Selami tha: "Dëshmoj se ti je i dërguari i Allahut!" Pak më pas, ai e tha edhe këtë: "O i dërguari i Allahut, çifutët janë rrenacakë; e nëse ata kuptojnë për konvertimin tim në Islam, para se ti t'i pyesësh rreth meje, me siguri se do të kishin thurur gënjeshtra për mua!"
Çifutët patën ardhur te shtëpia e Pejgamberit, alejhi selam, kurse Abdullahu u pat fshehur brenda. Pejgamberi i Allahut i pyeti çifutët: "Çfarë njeriu është Abdullah ibën Selami në mesin tuaj?", ndërsa ata iu përgjigjën: "Ai është më i dituri prej nesh, më i miri prej nesh dhe i biri i më të mirit prej nesh!" Pejgamberi, alejhi selam, u tha: "Çfarë do të thoshit nëse ai do ta pranonte Islamin?", kurse ata ia kthyen: "Allahu e ruajttë prej asaj!" Ndërkaq, Abdullah ibën Selami pastaj u shfaq para tyre duke thënë: "Dëshmoj se askush nuk meriton të adhurohet, pos Allahut dhe se Muhammedi është i dërguari i Tij!" Me të dëgjuar këtë, ata thanë: "Ai është më zemërligu prej nesh, dhe i biri i më zemërligut prej nesh", për të vazhduar edhe më tej të flasin keq për të.

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 20.04.2009

Burimi: http://groups.yahoo.com/group/salam/message/1070

Ngjyra e qenit

2009-04-04T00:15:00.004+02:00

Një herë, një djalosh nga radhët e armiqve pretendonte se kishte hyrë në Islam dhe se kishte shkuar te një mësues i madh (te dijetari) në një vend ku ai kishte qenë duke mbajur një ligjëratë rreth mësimeve kur'anore. Tema e asaj ligjërate kishte qenë në lidhje me kaptinën e tetëmbëdhjetë të Kur'anit e cila quhet el-Kehf.
Me të mbaruar ligjëratën, shejhu u kishte dhënë mundësinë vëllezërve të pranishëm që të parashtrojnë pyetje. Kur i erdhi rendi jobesimtarit që të pyesë, ai u drejtua kah ai dhe i tha: "I nderuar, në ngjarjen e njerëzve "që fjetën" në shpellë, aty, njëashtu, përmendet edhe një qen, ndërsa unë po mendoja se a do të bënte t'ju parashtroja pyetjen në lidhje me ngjyrën e atij qeni që përmendet aty. Ma merr mendja se nuk kam bërë keq që pyeta, sidomos nëse është gjë së cilës nuk ia dini përgjigjen!" Ndërkaq, shejhu iu drejtua djaloshit dhe i tha: "Jo, nuk prish punë fare; të gjithë duhet ta dinë se qeni ishte i verdhë!" Djaloshi ia ktheu: "A jeni i sigurt? Dua të them, a mund të ketë pasur ngjyrë tjetër?" – "Jo!" – ia ktheu shejhu i moshuar. "Ngjyrë të verdhë ka pasur, definitivisht!" – shtoi ai. Sidoqoftë, djaloshi e falënderoi atë edhe një herë dhe shkoi në rrugën e vet.
Ditën tjetër, armiku me moshë të re, duke aktruar sikur po kërkonte dituri, vajti në një anë tjetër të qytetit dhe mori pjesë në një tubim të dijes, tek i cili të pranishmit kishin qenë duke diskutuar gjëra të ndryshme në lidhje me ajetet e Kur'anit.
Kur erdhi koha e parashtrimit të pyetjeve, mashtruesi e ngriti dorën dhe e parashtroi pyetjen vijuese: "Në kaptinën el-Kehf, njerëzit që fjetën përmenden të kenë qenë në numra të ndryshëm, porse çdoherë përmendet edhe qeni i tyre i cili numërohet bashkë me ta. Më konkretisht, po më intereson se, vallë, a do të kishte kompetencë ndonjëri prej njerëzve të dijes për ta treguar ngjyrën e qenit të tyre." Shejhu i atyshëm ia ktheu: "Po, gjithsesi! Ai qeni në këtë ngjarje që përmendet në Kur'an ishte me ngjyrë të zezë!" Sido që të jetë, pabesimtari i ri ishte i kënaqur dhe i tha: "I nderuar, a jeni plotësisht i sigurt se ngjyra e atij qeni ishte e zezë?" – "O djalosh!" – ia ktheu ai – "e hedh poshtë emrin tim, në mos qoftë ashtu!" – "Ju faleminderit shumë!" – i tha pabesimtari.
Në një natë tjetër, ky pabesimtar, ende duke pretenduar se ishte musliman, shkoi te shejhu i parë që e vizitoi dhe, kur erdhi koha e parashtrimit të pyetjeve, ai prapë e ngriti dorën dhe pyeti: "O shejh, ju keni aq shumë dituri, kurse unë jam thjesht një fillestar. Sidoqoftë, po e pyesja veten nëse do të kishit pasur mundësi t'i përgjigjeni edhe një herë pyetjes së asaj nate në lidhje me ngjyrën e qenit në shpellë, e cila (ngjarje) është e përmendur në Kur'an, në kaptinën el-Kehf? Shejhu i tha: "S'ka problem, porse nuk ka dyshim në mesin e dijetarëve të mëdhenj të Islamit në këtë çështje: qeni kishte ngjyrë të verdhë dhe se çdokush që pohon në ndonjë mënyrë tjetër, ai s'ka dituri, në fakt!"
Me të dëgjuar këtë, djaloshi ia ktheu: "I nderuar, çfarë do të kishit thënë nëse një tjetër tha se do ta hedhte poshtë pozitën e vet së konsideruari dijetar në Islam bazuar në faktin se qeni nuk ishte i verdhë, po i zi?", ndërsa shejhu iu drejtua këtij: "Atëherë pozita e tij nuk është e një dijetari, por e një njeriu të marrë!"
Pak më vonë, armiku kishte shkuar te shejhu që besonte se qeni kishte ngjyrë të zezë dhe i kishte thënë se ai shejhu i pjesës tjetër të qytetit e kishte ofenduar dhe se i kishte thënë se ky nuk ka aspak dituri rreth Islamit si dhe e kishte rivërtetuar pohimin e vet se qeni ishte i verdhë. Ky shejhu, pasi e dëgjoi, u nevrikos dhe ia ktheu duke bërtitur: "Ti thuaji atij se unë kam thënë se ai është pa dituri. Unë kam diplomuar në shkollat më të mëdha të Islamit, gjersa ai s'është tjetër pos i marrë!"
Përndryshe, plani i pabesimtarit po shkonte mirë. Për më tej, për kohë jo shumë të gjatë, e tërë bashkësia qe ndarë në dy tabore. Secili tabor pohonte se shejhu përkatës kishte përgjigjen e saktë. Kishin filluar përleshje nëpër rrugë, ndërsa muslimanët kishin nisur ta sulmojnë njëri-tjetrin. Çdonjëri ishte i përfshirë në këtë turbullirë – nuk do të kishe mundësi të thoje se kishte ndonjë që nuk ishte pjesë e kësaj. Piskamat, goditjet e rrahjet ishin pjesë e çdo ane të vendit. Ndërkaq, pabesimtari u kthye te njerëzit e vet dhe u tha: "Le të shkojmë e t'i luftojmë tani, sepse tash e kemi lehtë për t'i mposhtur!" Dhe kjo, pra, ishte ajo që ndodhi, në të vërtetë!

Allahu na ruajttë prej fitneve të këtilla! Amin!

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 03.04.2009

Burimi: http://groups.yahoo.com/group/alb-muslimstudents/message/45546

Ritakim me shejhun

2009-03-21T02:02:00.001+01:00

Ishte dita e nëntëmbëdhjetë e marsit. Vërtet ishte freskuese aroma që vinte nga deti i gjelbër. Eh, po si reflektonte kjo ngjyrë në qiell! Atij, pra, i jepte shkëlqim, kurse unë arrita të nuhas nga trëndafilat që u hapën si rezultat i tërë këtij procesi. Uf, po ç'aromë gjallëruese që dhanë! Misk, keni nuhatur, vallë? Misk që t'i mbyll sytë, njëmend...
Sidoqoftë, u takuam prapë me shejhun, ndërsa selami erdhi dhe u ul në mes nesh. Shejhut ia puthi dorën, kurse për mua u kërrus pak dhe më puthi në ballë. Uuu, po çfarë freskimi më dha?!!! Konsideroj se nuk e keni idenë, ndonëse do të dëshiroja ta fotografoja atë kënaqësi dhe t'jua jepja të mbështjellur në kadife. Pasiqë shejhu më dha një përgjigje bukur mirë të përpunuar, në lidhje me rrobet e zemrës sime, ai filloi të më tregojë edhe gjëra të cilat ia fusin zjarrin derës që i mbyll emocionet e shpirtit...
I thashë shejhut: "O shejh, ju kam kopsht! Kopsht ju kam, a kupton?", ndërsa ai më buzëqeshi, saqë m'u duk se ma përbiu zemrën dhe më tha: "Dua të të mbjell për farë!" Kështu më tha, pasha Atë që m'i mundëson takimet me shejhun! Sikur të më tregonte ndokush se pse e dua atë aq shumë! Them, rrjedhimisht: aman, o Zot, duaje se e dua! E ndoshta unë nuk di të dashuroj si duhet, ama nuk di as si ta largoj atë nga zemra. Teprimi im mund të jetë ngushtim për shejhun, por bërësi i së mirës është më i mirë se vetë e mira, ka thënë mësuesi i të gjitha kohëve, alejhi salatu ue selam.
Shejhu, pak më vonë, më tha: "Djaloshi im, dua që të vish kah vendndodhja ime dhe të bëhesh shkak për bereqet këtu, në dashtë Zoti!" Ndërkaq, duke ikur nga reagimi i kësaj e për t'u ndërfutur në një restaurim që mbase sjell dobi, unë gjithnjë po e pyes veten se përse shejhu po më barazon me veten, e ndonjëherë edhe po më vë në pozitë më të lartë se ai. Subhanallah! Dhëntë Zoti që kjo të jetë hajr, sidoqoftë! Ah, zem-zem! A mos tha ndokush se kjo është modesti? Sa për informim, shejhu është aq modest saqë as që lodhet aq shumë për ta shprehur modestinë! Prore po më thellon në enigma të ndryshme. Bah, kënaqësi kam dhe i lumtur po ndjehem, përndryshe.
"Ani, shejh, ç'po më tregon ndonjë send tjetër?" – i thashë unë, duke u bashkëpajtuar në mënyrë të pazëshme me shejhun për të kaluar në një kaptinë tjetër të bisedës. Shejhu u kthye kah unë dhe më tha: "Të them të drejtën, është koha të kem dikë që...", – "Më ke mua, o shejh, apo jo?" bërtita unë, ama mu sikur të kisha qenë shok i Tarzanit. "Haha!", qeshi lehtë shejhu dhe më tha: "Sigurisht që ne i përkasim njëri-tjetrit, dhëntë Zoti, deri edhe pas vdekjes!"...
Për fund të kësaj here, po ju them edhe diçka, o i nderuari i shpirtit tim dhe i dashuri i syve të mi: "Sot u takuam në këtë tavolinë pa kënde e pa shtylla, porse kur t'ju takoj për së gjalli, vërtet do t'ju kisha shtrënguar shumë. Për më tepër, nëse takohemi, ka gjasa që mos t'jua lëshoj dorën për gjatë e mund që edhe të shtangem i tëri. Së këndejmi, më prekni, ju lutem, dhe më thoni se nuk jam duke parë ëndërr. Pra, po e them tash sa jam me vetëdijë të plotë: Më shkundni për krahësh dhe më thoni se do të ishte e vërtetë ajo që do të ndodhte!

Arsim JONUZI, 19.03.2009

Ëmbëlsia e sheqerit dhe Ëmbëlsia e Krijuesit të sheqerit

2009-03-18T20:03:00.007+01:00

Nëse Allahu i Lartësuar nuk krijon ëmbëlsi në kërcejtë e kallamit të sheqerit, ata do të shiteshin për një shumë mjaft të vogël. Madje, askush ndoshta as që do të ishte interesuar për ta. Mirëpo, a hëna është më e bukur apo Krijuesi i bukurisë së hënës?
Kur të devotshmit e arritën Dashurinë e Allahut të Madhëruar, shejh Velijullahu iu drejtua perandorëve mongolë prej minberit të xhamisë së Delhit, duke u thënë: "O perandorë mongolë, Velijullahu ka një zemër në kraharorin e vet. Kjo zemër, për më tej, përmban perla të Dashurisë së Allahut. Siç dihet, kutia më e madhe e nxë kutinë më të vogël. Çmimi i kutisë më të madhe përcaktohet nga çmimi i kutisë më të vogël. Pra, nëse kutia më e madhe përmban pambuk, lecka e pelena fëmijësh të bëra pis me urinë, ajo nuk do të ketë ndonjë vlerë. Madje, as që do të ishte ruajtur. Mirëpo, nëse kutia më e vogël përmban ndonjë gur të vogël që vlen me miliona, atëherë do të ketë edhe rojë që do ta mbrojnë atë dhe se, për shkak të kutisë së vogël, edhe kutia e madhe, gjithashtu, do të jetë e mbrojtur. Kështu, nëse zemrat kanë dashuri ndaj Zotit të Madhëruar; nëse kanë iman e devotshmëri, atëherë pjesët e jashtme të trupit do të jenë të mbrojtura gjithsesi!".
Ne sot ankohemi se përse bëhemi kërdi nga Izraeli, se çka është duke u ngjarë muslimanëve në Indi dhe se pse muslimanët e botës, në përgjithësi, janë turpëruar. Ky realitet është si pasojë e asaj se ne kemi vetëm kutinë e madhe dhe se ajo është skajshmërisht elegante. Pra, pjesët tona të jashtme janë të zbukuruara më shumë se sa i kanë pasur shokët e Pejgamberit, alejhi salatu ue selam (Allahu qoftë i kënaqur prej tyre!). Megjithatë, neve na mungon pjesa e çmueshme që ata e kishin në brendësi. Neve na duhet ajo sot, njëmend! Po çfarë është ajo, vallë? Ajo është Lidhja me Allahun e Lartësuar. Më saktësisht, ajo është dashuria ndaj Allahut, frika e respekti ndaj Tij. Kjo, pra, ishte ajo që shejhu Velijullah kishte pasur në mendje.
Për më tej, ai, gjithashtu, kishte thënë: "O mbretër mongolë, Velijullahu ka zemër në gjoksin e vet. Ajo përmban perla dashurie ndaj Allahut të Madhëruar. Nëse është ndokush më i pasur se unë nën qiell, le të bëjë një hap përpara!".
Këta, pra, janë të devotshmit dhe, njëherit, miqtë e Allahut të Lartësuar. Për më tej, kur dashuria ndaj Allahut të Lartësuar e ngjyen zemrën e secilit prej tyre, ata s'kanë dert nga mbretërit.
Hafëz Shirazi thotë: "Kur hafëz Shirazi shastiset me Emrin e Allahut dhe kur Aroma e të Dashurit të Vërtetë ndihet prej Fronit Fisnik, atëherë ai nuk do t'i blente mbretëritë e Kausit e Kejit – mbretëri të Iranit, për as bile një kokërr elbi!"
Të gjitha gjuhët, si: arabishtja, persishtja, turqishtja e anglishtja janë tejet të kufizuara dhe se s'mund ta pasqyrojnë kënaqësinë në dashurinë e pakufizueshme ndaj Allahut të Madhëruar. Së këndejmi, hafëz Shirazi thotë se kur dehet me dashurinë ndaj Allahut, ai, më pas, nuk ia vë syrin e as kujdesin asnjë mbretërie dhe se nuk i thotë zemra që t'i pronësojë ato as për edhe një kokërr elbi si kompenzim.
Mbreti i Sanxharit i kishte shkruar Abdul-Kadër Xhejlaniut (Allahu e mëshiroftë!) se dëshironte t'ia japë atij pozitën e Nemruzit, ndërsa ai i kishte thënë: "Le t'u nxiftë fati im si ombrella e mbretit të Sanxharit, nëse e dëshiroj mbretërinë tënde. Që prej se e kam arritur mbretërinë e pjesës së fundit të natës, nuk dua ta blej mbretërinë tënde as edhe për një kokërr elbi.
Për qartësim, mbretëria e natës është adhurimi ndaj Allahut dhe tehexhudi, pra. Meulana Rumi siç ka thënë: "Nëse e arrin shijen e një sexhdeje, gjithsesi se do ta kishe lënë mbretërinë, siç e ka lënë Ibrahim ibën Adhami (Allahu e mëshiroftë!). Kur ec, njëri thotë: "Subhanallah!". Mirëpo, në pozitë sexhdeje, thotë: "Subhane Rabijel E'ala!". Kjo është për shkak se sexhdeja është gjendje distance e ngushtë me Allahun e Madhëruar. Tani, mund të thuash: "O Zoti im! Subhane Rabijel E'ala!", që do të thotë: "Ti je i Pastër, o Mbikëqyrës, më i Larti!".

Përktheu nga anglishtja: Arsim JONUZI, 28.01.2009

Burimi: http://blogs.muxlim.com/Islam1/is-sugar-sweeter-or-the-creator-of-sugar/